Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από την συνένωση Δήμων και Κοινοτήτων στο όνομα των μνημονίων, επί της ουσίας στο όνομα της «οικονομίας κλίμακος» διοικητικά.

Επί της ουσίας ήταν μια επιβεβλημένη κίνηση προκειμένου να γίνει αισθητή μείωση στις κρατικές επιχορηγήσεις προς τα παραπάνω αυτοδιοικητικά νομικά πρόσωπα.

Συνένωση που σε πολλές περιπτώσεις, επέφερε πρόοδο, αλλαγή, αλλά επίσης  γκρίνια, οπισθοδρόμηση…

Μια τέτοια ήταν και αυτή των Δήμων Μεγαρέων και Νέας Περάμου. Συνένωση που δεν αντιμετωπίστηκε θετικά από καμία πλευρά. Είτε λόγω αρνητικής προδιάθεσης των μερών, μέσα από την μεγάλη χρονικά «κατήχηση» των παλαιοτέρων όσον αφορά την νοοτροπία, είτε επειδή κάποιοι θεώρησαν ότι έχασαν τα «προνόμια» που είχαν σε σχέση με το παλαιό καθεστώς, είτε επειδή κάποιοι λόγω του πολιτικά ανόητου υποβιβασμού αξιωμάτων, θεώρησαν ότι έχασαν το «κύρος» τους.

Το μέγιστο θέμα είναι ότι ο εγωισμός, πολιτικός ή όχι, δεν επιτρέπει να βρεθούν εκείνες οι οδοί συνύπαρξης που θα οδηγήσουν σε πρόοδο. Αντίθετα, επειδή ορισμένοι αρέσκονται να χρησιμοποιούν ως τροχοπέδη και να συντηρούν για δικούς τους λόγους το ψυχρό κλίμα, υποδαυλίζουν κάθε προσπάθεια.

Στην δική μου ματιά, έχει δημιουργηθεί μια διελκυστίνδα, στην οποία συνεχώς προστίθενται αντίρροπες δυνάμεις, που δεν επιτρέπουν σε κανένα από τα μέρη να αντιληφθεί ότι μόνο προς την μια μεριά, αυτήν της προόδου επιβάλλεται να πάμε.

Δεν υπάρχει καν η καλή θέληση να βρεθεί αυτή ο οδός της ταυτόχρονης ανάπτυξης όλης της περιοχής, διότι όλοι επιθυμούν, παρασκηνιακά, αλλά και στο προσκήνιο, να είναι «δήμαρχοι στο χωριό παρά κουλουράδες στην πόλη».

Οι φιλοδοξίες ποτέ δεν θα εκλείψουν, και φυσικά δεν είναι κατακριτέες. Κατακριτέες είναι οι υποκριτικές συμπεριφορές και η βυσσοδόμηση για κάθε προσπάθεια που χρειάζεται να συντελεστεί για το καλό όλων, όχι των λίγων…

Είναι τραγικό να υπάρχουν μόνο παράπονα και γκρίνιες για το οτιδήποτε, μόνο απογοήτευση και δυσαρέσκεια.

Δεν είναι δυνατόν, τόσο στο παρελθόν, όσο και στο παρόν, να φταίει πάντα ο Χ δήμαρχος ή ο Ψ αντιδήμαρχος για τα πάντα. Δεν είναι επιτρεπτό να τα φορτώνουμε όλα σε αυτούς ενόσω εμείς πρώτοι δεν κάνουμε κάτι ώστε να πιέσουμε τους ταγούς μας να βρουν λύση.

Την λύση που εμείς ενωμένοι, όχι ως μονάδες αλλά ως σύνολο, θέλουμε, ονειρευόμαστε, προσδοκούμε. Την λύση που απαιτούμε.

Το πρόβλημα είναι ότι  έχουμε μάθει μόνο το ατομικό κι όχι το συλλογικό. Έχουμε μάθει να βλέπουμε μόνο το πώς εμείς θα επωφεληθούμε από οποιαδήποτε ενέργεια, κι εάν δεν βρίσκουμε όφελος, τότε απλώς αποστρέφουμε το βλέμμα και αδιαφορούμε. Δεν έχουμε μάθει το ομαδικό παιχνίδι. Όμως, η ομάδα νικά όχι το άτομο.

Είναι φυσικό από την άλλη, όταν ένας δήμαρχος έχει περιχαρακωθεί στο γραφείο του, προσπαθώντας βρει -ή να προωθήσει προς- λύση στα γενικά προβλήματα να μην τα προλαβαίνει όλα.

Έχει όμως ορίσει αρμοδιότητες σε πρόσωπα που θεωρεί ικανά. Οφείλει δε να ελέγχει τακτικά την εξέλιξη των θεμάτων που άπτονται των αρμοδιοτήτων των προσώπων αυτών. Ο… διορισμός των προσώπων αυτών δεν είναι μόνο για το ονόρε. Είναι για να δίνουν λύσεις στα προβλήματα των πολιτών.

Πότε εμείς οι πολίτες ελέγξαμε τον εκάστοτε διορισμένο για την λύση των προβλημάτων μας στην διάρκεια της θητείας του; Πότε του ζητήσαμε να κάνει κάτι για την λύση του συλλογικού προβλήματος κι όχι για προσωπικό θέμα;

Μια πολύ  καλή αρχή είναι η οργάνωση των πόλεών μας και των οικισμών εν είδει «συνοικιακών συμβουλίων», έναν θεσμό που όπως φαίνεται μάλλον θα γίνει στο εγγύς μέλλον προσπάθεια «επανενεργοποίησης».

Αυτό έχει να κάνει με οργάνωση των πολιτών σε κάθε γειτονιά. Οι εκάστοτε εκπρόσωποι των συνοικιών θα πρέπει να μεταφέρουν τα προβλήματα των συμπολιτών τους στον αρμόδιο αντιδήμαρχο ας πούμε προκειμένου να δίνονται λύσεις άμεσα και εύστοχα. Είτε το πρόβλημα αφορά ογκώδη ή οικιακά απορρίμματα, είτε κακοτεχνίες δρόμων, είτε παραλίες, είτε ηλεκτροφωτισμό κ.ά.

Μια δεύτερη λύση, που αποτελεί ημίμετρο είναι ο εκάστοτε Δήμαρχος, ανελλιπώς και αμετακλήτως να κατοικοεδρεύει εναλλάξ, για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, και στα δύο δημαρχιακά καταστήματα προκειμένου να είναι μονίμως σε επαφή με τους δημότες αλλά και να εποπτεύει ευκολότερα την περιοχή του δήμου…

Η ουσιαστικότερη λύση είναι να «δούμε» σοβαρά, πέρα από κάθε τι «μικροπολιτικό», την εκμετάλλευση του χώρου της πρώην Ελαιουργικής προκειμένου να δημιουργήσουμε εκεί, το νέο δημαρχιακό κατάστημα του Δήμου Μεγαρέων.

Να μετατραπεί σε έναν χώρο σύγχρονο. Με συνεδριακό κέντρο,  με  χώρους αθλοπαιδιών· ακόμα και κολυμβητήριο. Έναν χώρο που μπορεί να γίνει η γέφυρα, η αφετηρία, το επίκεντρο της ουσιαστικής ένωσης όλων…

Το βασικότερο όμως όλων, είναι το να μπορούμε να καταλάβουμε ότι η αλυσίδα γυρίζει και δίνει κίνηση όταν όλοι οι κρίκοι της είναι ενωμένοι. Ότι πολλά «ένα», πολλά «εγώ» ενωμένα, κάνουν «Ένα». Ενιαίο και αδιαίρετο.

Είναι βασικός και απαράβατος όρος προκειμένου αυτό το «Ένα» να μας οδηγήσει εμπρός. Να  αλλάξουμε την νοοτροπία και τις προτεραιότητές μας.