Η προηγούμενη εβδομάδα σημαδεύτηκε από μια ας πούμε αστοχία. Μια «προκήρυξη πλήρωσης» της θέσεως του Συμπαραστάτη(του Δημότη και της Επιχείρησης περίεργη και κάπως… «πολιτικά ατιμωτική», όσον αφορά την θέση της δημοτικής αρχής, κι όχι μόνο, ως προς το ζήτημα.

Είναι σαφές ότι στον  ν. 4623/2019, που επανήλθε σε ισχύ ο θεσμός του Συμπαραστάτη, αναφέρεται ξεκάθαρα ότι ως προσόντα που επιβάλλεται να έχει ο υποψήφιος για την θέση, καθορίζεται πως πρέπει να είναι «πρόσωπο εγνωσμένου κύρους και εμπειρίας».

Η «πολιτικά ατιμωτική» προσθήκη στην προκήρυξη του Δήμου Μεγαρέων της προαπαίτησης πτυχίου Α.Ε.Ι., όπως εικάζω ότι ονομάζεται αυτή η ενέργεια, έχει διττή εξήγηση.

Αφενός, όσον αφορά την ενέργεια της διοίκησης, να «αλλάξει» μονομερώς το νόμο ή να ερμηνεύσει το «πνεύμα» του, φαντάζει ανεπιτυχής, βλαβερή για το πρόσωπο του Δημάρχου που προσπαθεί, επιδιώκει, απαιτεί, ξεκαθαρίζει προς όλες τις κατευθύνσεις ότι κάθε ενέργεια της διοίκησης διαπνέεται και εδράζεται σε απόλυτα συμβατές με τους νόμους αρχές.

Άρα τον εκθέτει ανεπανόρθωτα και ίσως θα χρειαστεί να αναζητηθούν οι απόλυτα πολιτικές ευθύνες του ή των προσώπου ή προσώπων που τον οδήγησαν στην αποδοχή της πολιτικής πλάνης.

Εάν βέβαια αυτή ήταν μια συμβουλή νομική, δίνοντας, διασταλτικά, το πράσινο φως στο να δημοσιευθεί η προκήρυξη, τότε δεν θα ισχύει η «πολιτική ατίμωση» υπό το παραπάνω πρίσμα, εάν και εφόσον η ένσταση που έχει κατατεθεί -κατ’ ομολογία του ενιστάμενου- κριθεί μη αποδεκτή και απορριφθεί…

Αφετέρου όμως, υπάρχει η «πολιτική ατίμωση» ως προς την προσπάθεια να κρατηθούν εκτός αυτής της διαδικασίας πρόσωπα που στα τυπικά χαρακτηριστικά τους μεν υπολείπονται, αλλά στα ουσιαστικά τους προσόντα ενδέχεται να είναι κλάσεις ανώτερα από κάποιον απλά κάτοχο πτυχίου. Δεν διαφαίνεται ένα  «πολιτικώς ατιμωτικό» φέρσιμο, από την πλευρά της διοίκησης, προς όλους όσους επιθυμούν να προσφέρουν τον εαυτό τους, εφόσον τον θεωρούν ικανό και γνώστη του αντικειμένου της προκηρυσσόμενης θέσης;  

Αυτή η ενέργεια βάζει σε σκέψεις αρνητικές τον κάθε νοήμονα για το εάν έγινε ή όχι προσπάθεια είτε να είναι a la carte η επιλογή του Συμπαραστάτη (ή το χείριστο) είτε αποκλεισμού συγκεκριμένου ή συγκεκριμένων προσώπων.

Δεν γνωρίζω εάν ο συγκεκριμένος θεσμός, τουλάχιστον στον Δήμο Μεγαρέων, -καθόσον είχε εκλεγεί Συμπαραστάτης πριν από χρόνια,  προκειμένου να τον υποστηρίξει- ήταν αποτελεσματικός και εάν κατάφερε τις «παθογένειες» να τις υπερκεράσει ώστε να δώσει λύσεις. Δεν έχω στοιχεία σε τι ποσοστό των πολιτών επενέβη και σε τι ποσοστό ήταν αποτελεσματικός.

Οφείλω, όπως όλοι οι πολίτες όμως, να αποδεχτώ και να προσπαθήσω να ενημερωθώ και να απευθυνθώ στον συγκεκριμένο θεσμό όταν και εφόσον αυτός ξαναλειτουργήσει. Όταν και εφόσον η διοίκηση κάνει την υπέρβαση, ενημερώνοντάς μας εκτενώς για τον ρόλο του και μας βοηθήσει να τον εμπιστευθούμε…

Ως θεσμό, όχι ως πρόσωπο!!!

Από την άλλη πλευρά τώρα, έχουμε ξεκάθαρα στο μυαλό μας ότι η θέση προβλέπει αντιμισθία και μάλιστα σχεδόν ίση με εκείνη του Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου. Η θέση απαιτεί χρόνο και δυνατότητες…

Ως άνθρωπος, αντιλαμβάνομαι το δικαίωμα του καθενός να επιθυμεί, να διεκδικεί, να θεωρεί ότι μπορεί να προσφέρει στον τόπο του. Στο σύνολο. Είναι απόλυτα θεμιτό και εύλογο.

Αυτό που αδυνατώ να αποδεχτώ είναι το ότι πολλοί άνθρωποι γαντζώνονται σε μια θέση, σε ένα μετερίζι, ειδικότερα σε όλο το φάσμα της πολιτικής. Αρνούνται να «επιτρέψουν» στην επόμενη γενιά να αναλάβει την θέση αυτή.

Είναι τουλάχιστον τραγικό να επιμένουμε σε όποια ηλικία κι εάν είμαστε, να κρατάμε πολιτική θέση.

Να διαμορφώνουμε εμείς την πολιτική που θα ακολουθήσουν και τους τρόπους επίλυσης των θεμάτων που απασχολούν τις επερχόμενες γενιές. Ειδικά όταν δεν επιτελέσαμε το σπουδαίο έργο που θέλαμε, να δώσουμε λύση στα θέματα των πολιτών, τις τύχες των οποίων διαχειριστήκαμε…  Πλείστα τα παραδείγματα.

Τι το νέο θα κομίσουμε στις γενιές που μας έχουν ήδη ξεπεράσει στον τρόπο σκέψης και ενέργειας; Τι το νέο θα κομίσουμε στην δύση της καριέρας μας, της ζωής μας γενικότερα, στις γενιές που είναι στην ανατολή τους;

Οφείλουμε να είμαστε συνετοί, να είμαστε ώριμοι και να γνωρίζουμε πότε είναι η ώρα να «κρεμάσουμε τα πολιτικά μας παπούτσια». Οφείλουμε να είμαστε γέφυρα για τους επόμενους κι όχι οι σημαιοφόροι τους.

Οι… πολιτικοί ήρωες, με τα… πολλά μετάλλια πολιτικών ανδραγαθημάτων, που παραμένουν γαντζωμένοι ή εναλλάσσουν θέσεις και επιμένουν να είναι στο προσκήνιο, μπορούν να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο την μέγιστη υπηρεσία. την ευδοκίμως τερματίσασα αποπολιτικοποίησή τους.

Έτσι μόνο θα κρατήσουν τα μετάλλια και τα πολιτικά τους ανδραγαθήματα μαζί με την υστεροφημία τους.

Με την αθόρυβη και αλτρουιστική τους απόσυρση.