Σε κλίμα συγκίνησης και ιστορικής ευθύνης πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 19 Απριλίου, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Μεγάρων, η εκδήλωση που διοργάνωσε το νεοσύστατο Λαϊκό Σχολείο Μεγάρων, με αφορμή τη μαύρη επέτειο της 21ης Απριλίου 1967.

Με κεντρικό μήνυμα «Χωρίς μνήμη δεν υπάρχει μέλλον», η εκδήλωση ανέδειξε τη σημασία της ιστορικής γνώσης και της διατήρησης της συλλογικής μνήμης, ιδιαίτερα για τις νεότερες γενιές. Οι παρευρισκόμενοι είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν εισηγήσεις που ανέλυσαν τα αίτια και τις συνθήκες που οδήγησαν στο πραξικόπημα της Χούντας, καθώς και την αντίσταση που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια της επταετίας.

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στους Μεγαρείς που συμμετείχαν στον αντιδικτατορικό αγώνα, φωτίζοντας γνωστές αλλά και λιγότερο προβεβλημένες πτυχές της τοπικής ιστορίας. Ξεχωριστή στιγμή αποτέλεσαν οι διάλογοι (που διαβάστηκαν από τον κ. Θανάση Παπαμιχάλη και την κ. Μαρία Τζέη)  από την συνέντευξη που έδωσε η Αρούς Αιδινιάν στο Λάμπρο Τόκα,  συγγραφέα του βιβλίου «Τα παιδιά του Φλεβάρη», όπως και η ανάγνωση της υπεύθυνης δήλωσης που κατέθεσε στην πρυτανεία  του Ε.Μ.Π. ο συμπολίτης μας Παναγιώτης Σκλαβούνος σχετικά με την σύλληψη και κακοποίησή του.

Η εκδήλωση ήταν αφιερωμένη στους Μεγαρείς που βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν και εξορίστηκαν την περίοδο 1967–1974, αποτίοντας φόρο τιμής στη θυσία και τον αγώνα τους για την αποκατάσταση της δημοκρατίας, ενώ η ανατριχίλα και η συγκίνηση ήταν έκδηλη κατά την διάρκεια της προβολής ντοκιμαντέρ που ήταν αφιερωμένο στη δράση του Αλέκου Παναγούλη, μιας εμβληματικής μορφής της αντίστασης κατά του καθεστώτος.

Η συμμετοχή του κοινού επιβεβαίωσε το διαρκές ενδιαφέρον της τοπικής κοινωνίας για την ιστορική μνήμη και τη δημοκρατική εγρήγορση, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα ότι τα διδάγματα του παρελθόντος παραμένουν επίκαιρα.

 Η πρώτη οργανωμένη δράση του Λαϊκού Σχολείου Μεγάρων

 Την εκδήλωση άνοιξε ο συμπολίτης μας Αρχαιολόγος Ανδρέας Βόρδος αναλύοντας τους λόγους για τους οποίους πραγματοποιήθηκε η συγκεκριμένη εκδήλωση μνήμης.

Όπως αναδείχθηκε στην εισαγωγική τοποθέτηση του Ανδρέα Βόρδου, η εκδήλωση δεν είχε επετειακό χαρακτήρα τυπικής αναφοράς, αλλά έναν σαφή πολιτικό και κοινωνικό στόχο: να επαναφέρει στο προσκήνιο τη σημασία της ιστορικής μνήμης σε μια εποχή που –όπως επισημάνθηκε– οι έννοιες της δημοκρατίας και της ελευθερίας του λόγου δοκιμάζονται με διαφορετικούς, πιο σύνθετους τρόπους.

Κεντρικός άξονας της παρέμβασης ήταν η ανάγκη να απαντηθεί το ερώτημα γιατί, σε μια σύγχρονη δημοκρατία, παραμένει κρίσιμη η αναφορά στη δικτατορία του 1967–1974.

Σύμφωνα με τον ομιλητή, η απάντηση βρίσκεται στο γεγονός ότι οι μηχανισμοί περιορισμού της ελευθερίας δεν εξαφανίστηκαν, αλλά μετασχηματίστηκαν.

Ενώ στο παρελθόν εκφράζονταν μέσω αυταρχικών καθεστώτων, σήμερα –όπως υποστηρίχθηκε– εκδηλώνονται μέσα από τη λειτουργία των μέσων ενημέρωσης και του διαδικτύου, τα οποία, παρά την εικόνα πολυφωνίας, ενδέχεται να λειτουργούν ως φορείς επιρροής και διαμόρφωσης της κοινής γνώμης.

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στο φαινόμενο της σύγχυσης και της αποστασιοποίησης των πολιτών από τα κοινά, ως αποτέλεσμα της υπερπληροφόρησης, του φανατισμού και της διάχυσης ατεκμηρίωτων απόψεων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, αναδείχθηκε ο ρόλος των πολιτιστικών φορέων και των τοπικών συλλογικοτήτων ως αντίβαρο, με αποστολή την καλλιέργεια κριτικής σκέψης και τη διατήρηση της ιστορικής συνείδησης.

Η ίδρυση του Λαϊκού Σχολείου Μεγάρων εντάσσεται ακριβώς σε αυτή τη λογική. Όπως τονίστηκε, η συγκεκριμένη εκδήλωση αποτέλεσε την πρώτη οργανωμένη δράση του, με στόχο όχι μόνο την απόδοση τιμής στους Μεγαρείς που αντιστάθηκαν στη χούντα, αλλά και την ανάδειξη διαχρονικών αξιών όπως η ελευθερία, η δημοκρατία και η ισονομία.

Παράλληλα, επισημάνθηκε ότι οι πολιτικές ελευθερίες δεν είναι δεδομένες, αλλά αποτέλεσμα αγώνων και θυσιών, ενώ οι πληγές της δικτατορίας παραμένουν –σε επίπεδο μνήμης και ιστορικής εμπειρίας– ακόμη ανοιχτές.

Συνολικά, η εκδήλωση λειτούργησε όχι μόνο ως αναδρομή στο παρελθόν, αλλά και ως αφετηρία προβληματισμού για το παρόν και το μέλλον, επιδιώκοντας να ενισχύσει τη δημοκρατική εγρήγορση και τη συμμετοχή των πολιτών στα κοινά.

Η ιστορική αναδρομή από τον Ιερόθεο Δαγρέ

Ακολούθησε ιστορική αναδρομή από τον Ιερόθεο Δαγρέ ο οποίος αρχικά ξεκαθάρισε πως τα στοιχεία που αναφέρθηκαν ήταν καθαρά ιστορικά ντοκουμέντα και σε καμία περίπτωση δεν υπήρξαν υπονοούμενα ότι η αντίσταση στη χούντα είχε κομματικό πρόσημο ή ότι τα μέλη που απαρτίζουν σήμερα το Λαϊκό Σχολείο πήραν θέση υπέρ του ενός ή του άλλου κόμματος.

Ο κ. Δαγρές στο πρώτο απόσπασμα της παρέμβασης του αναφέρθηκε στις συνθήκες πριν το πραξικόπημα κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στο μετεμφυλιακό κράτος, στο παρακράτος και στη δύναμη του με χαρακτηριστικό παράδειγμα την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη. Επίσης αναφέρθηκε στα περίφημα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων που βεβαίωναν ότι ένας πολίτης δεν εμφορείται από κομμουνιστικά και ανατρεπτικά ιδεώδη, και ήταν απαραίτητα για την κατάληψη θέσης στο δημόσιο, σε τράπεζες, κρατικούς οργανισμούς αλλά και σε πολλές ιδιωτικές επιχειρήσεις.

«Οι εκλογές βίας και νοθείας» για να αποτραπεί η ήττα της δεξιάς

Το επόμενο κομμάτι της αναδρομής από την πλευρά του κ. Δαγρέ αφορούσε το αδιάβλητο των εκλογών θυμίζοντας τις εκλογές του 1956 όπου για να διασφαλιστεί η επικράτηση της δεξιάς οι εκλογές έγιναν με το περίφημο τριφασικό σύστημα, που κατάφερε το ακατόρθωτο. Κατάφερε δηλαδή το δεύτερο σε ψήφους κόμμα, η ΕΡΕ του Καραμανλή να λάβει περισσότερες έδρες στη Βουλή από το πρώτο κόμμα την Δημοκρατική Ένωση του Γεωργίου Παπανδρέου.

Επίσης έγινε αναφορά στις εκλογές του 1961 που έμειναν στην ιστορία ως «οι εκλογές της βίας και της νοθείας» καθώς είχε αποφασιστεί με το σχέδιο των μυστικών υπηρεσιών «Περικλής» να αποτραπεί κάθε πιθανότητα για ήττα της δεξιάς. Θύμισε ότι στόχος του σχεδίου ήταν η τρομοκράτηση των προοδευτικών πολιτών τόσο στις συγκεντρώσεις της αριστεράς αλλά και σε αυτές του κέντρου και κυρίως η αποτροπή τους από την ψηφοφορία. Το αποτέλεσμα ήταν η ΕΡΕ του Καραμανλή να κερδίσει με ποσοστό 41,2% και ο Γεώργιος Παπανδρέου αρνούμενος να αποδεχτεί το αποτέλεσμα να κηρύσσει τον «Ανένδοτο Αγώνα», δηλαδή την μεταφορά της πολιτικής αντιπαράθεσης από τη νόθα Βουλή στη βάση της κοινωνίας, με ομιλίες και διαδηλώσεις υπέρ της Δημοκρατίας.

Οι λόγοι που έγινε το πραξικόπημα

Ακολούθως ο κ. Δαγρές υπενθύμισε τους λόγους για τους οποίους έγινε το πραξικόπημα υποστηρίζοντας ότι κύριος στόχος της εκτροπής του 1967 ήταν το πραξικόπημα ήταν το πραξικόπημα στην Κύπρο το 1974, η ανατροπή του Μακαρίου, η τουρκική εισβολή, και τελικά ο διαμελισμός της Κύπρου. Κάτι που αποδείχθηκε από τις πρώτες ενέργειες της χούντας του Παπαδόπουλου καθώς το Νοέμβριο του 1967 αποσύρθηκε από την Κύπρο η πολύ καλά εξοπλισμένη Ελληνική Μεραρχία 10.000 ανδρών την οποία είχε στείλει στην Κύπρο ο Γεώργιος Παπανδρέου. Αποτέλεσμα των ενεργειών της χούντας (με την απόσυρση της μεραρχίας) ήταν η Κύπρος να μείνει απροστάτευτη με αποτέλεσμα ακόμη και σήμερα να παραμένει υπό κατοχή και να αποτελεί «ανοιχτή εθνική πληγή».

Πώς σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε το πραξικόπημα

Ο τρόπος με τον οποίο σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε το πραξικόπημα της 21ης Απρίλιου ήταν το επόμενο κομμάτι στο οποίο στάθηκε ο ομιλητής αναφερόμενος στο σχέδιο «Προμηθεύς», ένα σχέδιο έκτακτης ανάγκης που προοριζόταν για την ανάληψη της εξουσίας από το στρατό με σκοπό την εξουδετέρωση τυχόν κομμουνιστικής απειλής. Στο συγκεκριμένο σχέδιο προέβλεπε την κατάληψη νευραλγικών κτηρίων και εγκαταστάσεων από το στρατό, ενώ μια παραλλαγή του με το όνομα «Ιέραξ II» χρησιμοποιήθηκε από τους πραξικοπηματίες στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967. Το σχέδιο «Ιέραξ II» προέβλεπε με κάθε λεπτομέρεια την σύλληψη στελεχών της αριστεράς, δημοσιογράφων, πολιτικών, αλλά και την κατάληψη στρατηγικών υποδομών του κράτους από στρατιωτικές μονάδες, εγκαταστάσεις τηλεπικοινωνιών, ενέργειες συγκοινωνιακών κόμβων, αεροδρομίων και λιμανιών που καταλήφθηκαν από δυνάμεις του στρατού που οι διοικητές τους ήταν μυημένοι στην συνομωσία.

«Η Χούντα και η αντίσταση»

Η χούντα και η αντίσταση ήταν το επόμενο κομμάτι στο οποίο αναφέρθηκε ο κ. Δαγρές υπενθυμίζοντας ότι η πρώτη ενέργεια της χούντας ήταν αναστολή των άρθρων του Συντάγματος σχετικών με τις πολιτικές ελευθερίες. Επίσης στάθηκε στους εξορισθέντες της επταετίας οι οποίοι ήταν περίπου 7000 άτομα, αλλά και στις δύο από τις εμβληματικές προσωπικότητες αντίστασης κατά της χούντας που ήταν ο ταγματάρχες Σπύρος Μουστακλής και ο Αλέκος Παναγούλης. Ο Μουστακλής συμμετείχε στο κίνημα του ναυτικού σε μια προσπάθεια ανατροπής της χούντας από δημοκρατικούς αξιωματικούς που εκδηλώθηκε στο τέλος του 1973. Συνελήφθη και βασανίστηκε τόσο σκληρά στο ΕΑΤ-ΕΣΑ και έμεινε ολοκληρωτικά ανάπηρος ενώ η οικογένεια Παναγούλη έδωσε στον αγώνα κατά της χούντας δύο από τα παιδιά της, τον Γιώργο και τον Αλέκο.

Οι Μεγαρίτες αντιστασιακοί την περίοδο της δικτατορίας

Μιλώντας για τους Μεγαρίτες αντιστασιακούς στην περίοδο της δικτατορίας ο κ. Δαγρές στάθηκε στα στοιχεία που παραχώρησε η οργάνωση του ΚΚΕ, αναφέροντας ότι τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου 1967 συνελήφθησαν στα Μέγαρα 15 άτομα μέλη ή προσκείμενοι στο παράνομο τότε ΚΚΕ, όπου κανένας εξ αυτών δεν βρίσκεται σήμερα στη ζωή. Από αυτούς οι: Βλάχος Γιάννης του Αλεξάνδρου, Δουμένης Ιωάννης του Αντωνίου, Κάντας Ιωάννης του Νικολάου, Κρεμμύδας Πέτρος του Χρήστου, Κούνουπας Αναστάσιος του Κων/νου, Πανταζής Πέτρος του Χαραλάμπους, Σαλιάμης Γρηγόρης του Ιεροθέου, Κορόγιαννης Μελέτης του Ιεροθέου, αφήνονται ελεύθεροι μετά από μικρό διάστημα κράτησης και πιθανόν επειδή υπέγραψαν δήλωση μετανοίας και νομιμοφροσύνης, κάτι που το αναφέρουμε ως ιστορικό στοιχείο και όχι ως κατηγορία.

Ενώ οι ακόλουθοι επτά (7) στέλνονται εξορία με διοικητικές αποφάσεις εκτοπισμού που προαναφέραμε καταγράφοντας δίπλα από τα ονόματα τη διάρκεια φυλάκισης ή εκτόπισής τους.

Γκιώνης Κων/νος του Στυλιανού (7 μήνες), Μανέτας Ιωάννης (38 μήνες), Μενιδιάτης Ιωάννης του Ευκλείδη (44 μήνες), Παπασπύρος Παναγιώτης του Αλεξ. (37 μήνες), Σταυράκης Αναστάσιος του Ανδρέα (40 μήνες), Φουρτουλάκης Μελέτης του Παν. (35 μήνες), Χατζόπουλος Παναγιώτης του Δημητρίου (για λόγους υγείας, 1 μήνα).

Ο κ. Δαγρές διευκρίνισε πως σε κάποιες περιπτώσεις οι συλλήψεις γίνονταν με την παρουσία και με την βοήθεια ντόπιων Μεγαριτών παρακρατικών – τραμπούκων που οπλοφορούσαν επιδεικτικά.

Η προσωπική μαρτυρία για τον αείμνηστο Τάσο Σταυράκη

Μιλώντας ιδιαίτερα για τις δηλώσεις μετανοίας ο κ. Δαγρές στάθηκε σε μια προσωπική μαρτυρία προκειμένου να γίνει κατανοητό από τους παρευρισκόμενους το κουράγιο και η πίστη όσων δεν την υπέγραψαν αλλά και η τεράστια πίεση από ανάγκη για επιβίωση που υπήρχε σε όσους τελικά την υπέγραψαν. Έκανε γνωστό πως ο αείμνηστος Τάσος Σταυράκης του είχε αναφέρει προσωπικά ότι η γυναίκα του στις επιστολές που του έστελνε, τον παρακαλούσε να υπογράψει για να αποφυλακιστεί και να δουλέψει – επειδή δεν είχε τα χρήματα που χρειάζονταν το παιδί τους για γιατρούς – και θα μπορούσε να πεθάνει… Της απάντησε ότι: «…εγώ δεν υπογράφω… τόσα και τόσα παιδιά πέθαναν … ας πεθάνει και το δικό μας…!». Και τελικά ο Τάσος δεν υπέγραψε – αλλά και αν υπέγραφε αυτό θα μείωνε την αξία του αγώνα του; Προφανώς και όχι.

Η Αρούς Αϊδινιάν και η νέα γενιά Μεγαριτών αγωνιστών…

Εκτός από τους παλιούς υπήρχε και η νέα γενιά αγωνιστών κατά της χούντας. Η αναφορά σε μια δυναμική αγωνίστρια την Αρούς Αϊδινιάν συγκίνησε τους πάντες. Η Αρούς που γεννήθηκε στα Μέγαρα και είναι γεωπόνος πιάστηκε τον Φεβρουάριο του 1974, έμεινε στην φυλακή και κακοποιήθηκε συστηματικά. Έλαβε μέρος και στην κατάληψη της Νομικής Σχολής το Φεβρουάριο του 1973 αλλά και στο Πολυτεχνείο. Όπως όλοι, κατηγορήθηκε για τη δράση της κατά τους καθεστώτος. Αρχικά κρατήθηκε στην ελληνική ασφάλεια στην οδό Μεσογείων, στο Μπογιάτι και μετά στις φυλακές Κορυδαλλού απ’ όπου και αποφυλακίστηκε στις 27 Ιουλίου 1974.

Ο επόμενος από τη νέα γενιά ήταν ο φοιτητής της φαρμακευτικής στην Ιταλία Κώστας Σιώμος. Η οικογένειά του διατηρούσε φούρνο στα Μέγαρα για τους παλαιότερους. Ο Κώστας συνελήφθη γύρω στο Πάσχα του 1974 – και σύμφωνα με τον Αλέκο Αϊδινιάν – η σύλληψή του έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην παράταση της φυλάκισης της αδελφής του, αφού η κοινή τους καταγωγή ή διαμονή θεωρήθηκε στοιχείο ύπαρξης ευρύτερης αντιστασιακής οργάνωσης στα Μέγαρα. Για την δημοκρατική δράση του Σιώμου οι πληροφορίες που γνωστοποίησε ο κ. Δαγρές προέρχονταν από τον αείμνηστο Γιάννη Οικονομόπουλο (Τσιμπίδα), χωρίς όμως να υπάρξει κάτι παραπάνω.

Ο επόμενος της νεολαίας ήταν ο Νίκος Σκλαβούνος. Ο Νίκος (πολιτικός μηχανικός του ΕΜΠ) ήταν μέλος του Ρήγα Φεραίου και συμμετείχε και στις δύο εξεγέρσεις της Νομικής και του Πολυτεχνείου.

Κατά την διάρκεια της κατάληψης του Πολυτεχνείου διέρρηξε – μαζί με τον αδελφό του Παναγιώτη και άλλους – το γραφείο που διατηρούσαν οι Αστυνομικοί του σπουδαστικού της Γενικής Ασφάλειας μέσα στο Πολυτεχνείο και ανακάλυψαν λίστες με ονόματα φοιτητών  – από διάφορες σχολές και Πανεπιστήμια – που ήταν συνεργάτες της χούντας και κατέδιδαν συστηματικά αντιστασιακούς φοιτητές.

Μεταξύ των ονομάτων αυτών ήταν και το πολύ χαρακτηριστικό όνομα ενός Μεγαρίτη φοιτητή της Ανωτάτης Εμπορικής αλλά και του αδερφού του – που δεν άφηνε καμία αμφιβολία για την ταυτότητά τους.

Ο Νίκος συνελήφθη στην Αθήνα λίγες μέρες μετά την επέμβαση του στρατού στο Πολυτεχνείο. Οδηγήθηκε στην Ασφάλεια της οδού Μπουμπουλίνας όπου και κρατήθηκε για 20 μέρες περίπου με συνεχείς ξυλοδαρμούς και εξευτελισμούς.

Ο αδελφός του Νίκου Σκλαβούνου, ο Παναγιώτης Σκλαβούνος φοιτητής τότε του ΕΜΠ, συνελήφθη μαζί με τον συμπολίτη μας φοιτητή τότε της Αρχιτεκτονικής Τάσο Σάλτα λίγο πριν την κατάληψη της Νομικής, μέσα στο χώρο του Πολυτεχνείου. Κρατήθηκαν στην Ασφάλεια για δύο μέρες όπου και ξυλοκοπήθηκαν. Συμμετείχαν και οι δύο στις καταλήψεις της Νομικής αλλά και του Πολυτεχνείου.

Ο νεαρός τότε Κώστας Σαλιβουράκης ήταν ο πρώτος που έγραψε και πέταξε ιδιόγραφες προκηρύξεις με αντιχουντικό περιεχόμενο στα Μέγαρα το φθινόπωρο του 1967. Όπως έχει κάνει γνωστό στην Ασφάλεια Μεγάρων τον κατέδωσε κάποιος που τον είδε (και που ο ίδιος γνωρίζει αλλά δεν επιθυμεί να αποκαλύψει το όνομά του) με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να ξυλοκοπηθεί.

Στην συνέχεια μεταφέρθηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ όπου κρατήθηκε για 3 περίπου μήνες με συνεχείς ξυλοδαρμούς και εξευτελισμούς. Φυλακίστηκε στις φυλακές Αβέρωφ μέχρι την στράτευσή του όταν και μεταφέρθηκε στον Άραξο και στην Τρίπολη και σε όλα αυτά τα μέρη ξυλοκοπήθηκε μέχρι την ώρα του Στρατοδικείου του.

Αξιοσημείωτο είναι ότι δεν έλαβε ποτέ γνώση του κατηγορητηρίου, ενώ στην δίκη του κατέθεσαν σαν μάρτυρες κατηγορίας και Μεγαρίτες χουντικοί με αποτέλεσμα να καταδικαστεί σε πολυετή φυλάκιση, αλλά σχετικά γρήγορα αποφυλακίστηκε.

Ο συμπολίτης μας καθηγητής φυσικής Αλέκος Αϊδινιάν συμμετείχε μαζί με την αδελφή του Αρούς και στις δύο καταλήψεις της Νομικής και του Πολυτεχνείου και ήταν από τους συμμετέχοντες στην μεγάλη συγκέντρωση κατά της απαλλοτρίωσης του κάμπου του Βασιλικού στην κεντρική πλατεία Μεγάρων τον Οκτώβρη του 1972. Για αυτό το λόγο κλήθηκε στην ασφάλεια Νέας Ιωνίας όπου ανακρίθηκε και του ζητήθηκε να κατονομάσει και άλλους συμμετέχοντες.

Ο γιατρός Γιάννης Οικονομόπουλος (Τσιμπίδας) ήταν ένας συνεπής δημοκράτης και ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ, που πολιτικοποιήθηκε στην διάρκεια των πρώτων χρόνων των σπουδών του στην Ιταλία και συμμετείχε σε πολλές αντιδικτατορικές εκδηλώσεις στο εκεί Πανεπιστήμιο, μαζί με τους Φάνη Μανώλη και Θανάση Σταμπόλα (γιατροί και οι δύο). Συμμετείχε στο συγκέντρωση του Οκτωβρίου 1972 στην κεντρική πλατεία Μεγάρων εναντίον της απαλλοτρίωσης του Βασιλικού και από ένα μικρό πυρήνα φοιτητών μεταξύ των οποίων ο Φάνης Μανώλης, ο Μελέτης Μουστάκας, ο Θανάσης Σταμπόλας ξεκίνησαν τα πρώτα συνθήματα κατά της χούντας. Για τον λόγο αυτό κλήθηκε στην Ασφάλεια Μεγάρων όπου του ζητήθηκε – πάντα κατά την προσφιλή τους τακτική – να κατονομάσει Μεγαρίτες φοιτητές και άλλους που πήραν μέρος στην συγκέντρωση – αλλά και κυρίως για να τρομοκρατηθεί. Συμμετείχε στην εξέγερση του Πολυτεχνείου και ήταν στην πρώτη γραμμή των διαδηλώσεων που γίνονταν.

Ο Βασίλης Ινετζής φοιτητής στο τμήμα μηχανολόγων του ΕΜΠ φιλοξένησε στο διαμέρισμά του στην Αθήνα πολλές αντιχουντικές συγκεντρώσεις Μεγαριτών δημοκρατικών φοιτητών αναλαμβάνοντας το ρίσκο να συλληφθεί, αφού οι συγκεντρώσεις άνω των 3 ατόμων δεν επιτρέπονταν. Συμμετείχε στην εξέγερση του Πολυτεχνείου μέχρι και την τελευταία στιγμή. Ήταν ιδρυτικό μέλος του φοιτητικού συλλόγου Μεγάρων αμέσως μετά την πτώση της χούντας.

Ο Φάνης Μανώλης ήταν ακόμη ένας Μεγαρίτης φοιτητής που μετείχε στον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου και ήταν στην πρώτη γραμμή σε πολλές μικρές πορείες που έγιναν στην περιοχή με ορμητήριο το Πολυτεχνείο χωρίς να δείξει τον παραμικρό φόβο, σύμφωνα με τις μαρτυρίες του Γιάννη Οικονομόπουλου (Τσιμπίδα). Δικάστηκε επειδή μετέφερε από την Ιταλία προσωπικά αντικείμενα του Κώστα Σιώμου για να τα παραδώσει στην οικογένειά του, μεταξύ των οποίων ήταν και προκηρύξεις κατά της χούντας.

Ο κ. Δαγρές άφησε τελευταίο τον μικρότερο σε ηλικία συμπολίτη μας που πιάστηκε στις 18 Νοεμβρίου του 1973 στην Αθήνα, με προκηρύξεις κατά της χούντας. Ήταν 19 ετών. Όλες τις προηγούμενες μέρες ήταν στη κατάληψη του Πολυτεχνείου. Κρατήθηκε για 9 μέρες στην ασφάλεια και ξυλοκοπήθηκε άγρια. Το τραγικό είναι ότι όταν τον αναζήτησε η οικογένειά του αρχικά σε νοσοκομεία και μετά στο νεκροτομείο, εκεί οι υπάλληλοι τους είπαν ότι βρίσκεται ανάμεσα στους νεκρούς, υποβάλλοντάς τους σε αυτό το φρικτό ψυχολογικό βασανιστήριο. Όταν λοιπόν την 9η μέρα της εξαφάνισης αφέθηκε ελεύθερος και επέστρεψε στο σπίτι στα Μέγαρα, βρήκε κόσμο για τα εννιάμερά του…

Ο Μεγαρίτης ΕΚΟΦίτης που χτυπούσε με γκλομπ τους φοιτητές

Στον επίλογο του ο κ. Δαγρές αναφέρεται και σε ένα περιστατικό με Μεγαρίτη ΕΚΟΦίτη στα γεγονότα της  Νομικής που θεωρούνταν από τα «κακά» παιδιά των Μεγάρων. Πρόκειται για έναν Μεγαρίτη φοιτητή της ιατρικής σχολής ο οποίος κατά τη διάρκεια της κατάληψης της Νομικής σχολής έδερνε με αστυνομικό γκλομπ τους φοιτητές που έβγαιναν από το κτήριο. Σύμφωνα με όσα ανέφερε ο κ. Δαγρές ο άνθρωπος αυτός έγινε γιατρός, αλλά εργάστηκε κυρίως στο εξωτερικό όπου μάλλον κατέφυγε λόγω της τότε ντροπιαστικής του δράσης καθώς στα γεγονότα της Νομικής υπήρχαν πολλοί Μεγαρίτες αυτόπτες μάρτυρες όπως ο Νίκος Σκλαβούνος, ο Παναγιώτης Σκλαβούνος, ο Αλέκος Αϊδινιάν, ο Αλέκος Καλοζούμης (Μαθηματικός), ο Βασίλης Ινετζής, ο Τάσος Σάλτας και ο Γιώργος Σύρκος – μαθηματικός και Πολιτικός Μηχανικός.

Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε;

 Στον επίλογο του ο κ. Δαγρές τόνισε: «Οι πληγές λοιπόν της επτάχρονης δικτατορίας με κορυφαία την συνεχιζόμενη κατοχή της Κύπρου – τα ψυχολογικά και σωματικά τραύματα που δημιούργησε στους χιλιάδες εκείνους που βασανίστηκαν και φυλακίστηκαν, η ανάδειξη των πιο βάρβαρων ενστίκτων της ανθρώπινης φύσης, η έκπτωση της ηθικής, ο χαφιεδισμός, η αναξιοκρατία, η κλοπή δημόσιου χρήματος, οι κοινωνικές διακρίσεις, όλες αυτές οι πληγές είναι ακόμα ανοικτές.

Από την άλλη μεριά οι αντιδραστικές πολιτικές δυνάμεις αμφισβητούν όχι μόνο τους νεκρούς του Πολυτεχνείου αλλά και την αντίσταση στη χούντα – αρχηγοί κομμάτων στη βουλή δηλώνουν ξεδιάντροπα ότι η χούντα είχε και θετικό αποτύπωμα. Μόλις προχτές εφημερίδα των Αθηνών κυκλοφόρησε ένθετο με τα οικονομικά «επιτεύγματα»της δικτατορίας…

Και επειδή όπως είπαμε και στην αρχή, ο χρόνος, η απώλεια της παλιάς δημοκρατικής και αγωνιστικής γενιάς, η οικονομική καταστροφή που έφερε η πτώχευση και τα μνημόνια, οι όλο και μειωμένες αντιστάσεις της κοινωνίας δίνουν και πάλι την ευκαιρία στον φασισμό να σηκώνει κεφάλι, εμείς πρέπει να είμαστε εδώ για να θυμίζουμε αυτά που τα μεγάλα συμφέροντα και οι πολιτικές δυνάμεις που τα υπηρετούν, θέλουν να ξεχνάμε.

Γιατί όπως είπε και ο Αλέκος Αϊδινιάν στους μαθητές του σε μια σχολική γιορτή για το Πολυτεχνείο, χωρίς μνήμη δεν υπάρχει μέλλον !»