Είναι φορές που πρόσωπα τα ταυτίζεις με κάποιους χώρους και δεν μπορείς να διαννοηθείς πως μπορεί να λείψουν κάποια στιγμή από αυτούς. Για αυτό και η απώλεια του Χρήστου είναι πολύ μεγάλη και για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στη Νέα Πέραμο και στην πόλη μας, αλλά και για εμένα που έχασα ένα πραγματικό φίλο.
Ο Χρήστος Μαζαράκος δεν ήταν απλά ένας σύντροφος που εκτιμούσα τη γνώμη του, στο πλαίσιο της οργάνωσης του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Μπορεί έτσι να ξεκίνησε η γνωριμία μας, αν και πιστεύω πως τον Χρήστο τον γνώριζα από πάντα. Όχι πως δεν υπήρξε χρονική αφετηρία σε αυτή τη γνωριμία, αλλά έγινε τόσο φυσιολογικά, τόσο «αθόρυβα» που δεν μπορώ να προσδιορίσω πότε ακριβώς έγινε.
Θυμάμαι μόνο πως σαν μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Δυτικής Αττικής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. είχα πάει σε Γενική Συνέλευση της Τοπικής Οργάνωσης της Νέας Περάμου και διέκρινα έναν σύντροφο με αποκρυσταλωμένη άποψη και ολοκληρωμένη σκέψη και πρόταση είτε για ζητήματα κεντρικής πολιτικής είτε για θέματα τοπικά.
Όταν δε έμαθα πως ήταν δημοτικός σύμβουλος εκλεγμένος με το ψηφοδέλτιο του Νίκου Ανδρουλάκη σκέφτηκα πως και το ΠΑ.ΣΟ.Κ.΄στη Νέα Πέραμο ήταν τυχερό που τον είχε μέλος, αλλά και ο Νίκος που τον είχε άμεσο συνεργάτη.
Πολύ σύντομα αποδείχθηκε πως με τον Χρήστο ταιριάζαμε πάντα στην πολιτική σκέψη και πολλές φορές στην πολιτική συμπεριφορά. Ήπιος, πάντα ήρεμος και ενωτικός, ήθελε και ήξερε πώς να συνθέτει απάψεις που φαίνονταν αντίθετες. Η γνωριμία μας πολύ σύντομα έγινε φιλία. Μπορεί να μην βρισκόμαστε πολύ συχνά, αλλά είχαμε πάντα την ευκαιρία να ανταλλάσσουμε απόψεις και προβληματισμούς σε ένα κλίμα απόλυτης εμπιστοσύνης.
Το 1996 και το 2000 που ήμουνα υποψήφιος βουλευτής στις νικηφόρες εκλογές για το ΠΑ.ΣΟ.Κ., με επικεφαλής τον Κώστα Σημίτη, η υποστήριξη του Χρήστου και όλης του της οικογένειας στην προσπάθειά μου ήταν πολύ μεγάλη. Άνοιξε το σπίτι του, κάλεσε φίλους του και γνωστούς για να με υποστηρίξουν. Ενέργειες που δεν ξεχνιούνται, που δεν μπαίνουν στην άκρη.
Όταν μετά το 2012, το ΠΑ.ΣΟ.Κ είδε τα ποσοστά του να μειώνονται, ο Χρήστος ήταν ένας από τους λίγους που όχι μόνο έμεινε πιστός, αλλά αγωνίσθηκε, μπροστάρης πάλι στη Νέα Πέραμο, για να αρχίσει και πάλι το κίνημα να ανεβάζει τα ποσοστά του.
Αλλά και στις τελευταίες δημοτικές εκλογές, δεν έλειψε κανένα βράδυ από το εκλογικό κέντρο του τωρινού δημάρχου, πιστεύοντας πως η δημοκρατία και η πρόοδος δεν είναι θέμα μόνο της κεντρικής πολιτικής σκηνής, δεν αφορά αφηρημένες ιδεολογικές διεργασίες, αλλά μπορεί να γεννηθεί σε κάθε κύτταρο της κοινωνικής δράσης.
Γιατί ο Χρήστος ο Μαζαράκος δεν ήταν ένας δημοκράτης που απλά ψήφιζε και αγωνιζόταν στις τάξεις της οργάνωσης του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ενός δηλαδή κεντροαριστερού κινήματος.
Ήταν ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ με όλα τα γράμματα κεφαλαία. Με σεβασμό στη διαφορετική άποψη, με διάθεση σύνθεσης, με βούληση ενοποίησης των αντιθέσεων, με ένα και μοναδικό όπλο, την πειθώ. Χωρίς ένταση, με ευγένεια και επιχείρημα.
Σύντροφε Χρήστο Φίλε μου Χρήστο
Έφυγες νωρίς. Εκεί που θα πας θα συναντήσεις τον Λευτέρη τον Παπαδάκη, τον Νίκο τον Ανδρουλάκη, τον Γιώργο τον Τσαλδάρη, και άλλους φίλους και συντρόφους που σαν και εσένα έδωσαν πολλά στη δημοκρατία και στη Νέα Πέραμο.
Ομολογώ πως είχα πιστέψει πως θα ξεπερνούσες το πρόβλημα υγείας που σε ταλαιπωρούσε το τελευταίο διάστημα. Ήξερα πως ήταν σοβαρό, αλλά πίστευα πως ο μαχητής Χρήστος, ο αλύγιστος Χρήστος, ο νικητής Χρήστος θα νικούσε και πάλι.
Αυτός ο εχθρός όμως αποδείχθηκε πολύ δυνατός. Μπορεί να σε νίκησε αλλά… λένε πως κάποιος πεθαίνει όταν τον λισμονήσουν αυτοί που μένουν πίσω.
Εσύ Χρήστο έφυγες αλλά δεν πέθανες, γιατί δεν θα ξεχαστείς ποτέ. Υπάρχουν τόσα πολλά που έκανες και σε θυμίζουν, τόσοι πολλοί που σε γνώρισαν, που σε ξεχώρισαν και θα σε θυμούνται για πάντα,
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει.
Σπύρος Κέντρος
