Η περισσότερο άβολη στιγμή για όλους όσους θέλουν να γράψουν μία ιστορία, είναι εκείνη ακριβώς που θα… βάνουν την οθόνη του υπολογιστή απέναντί τους, θα ανοίξουν την κενή σελίδα, προκειμένου να «εναποθέσουν» την σκέψη τους… Να την μορφοποιήσουν!

Ακολουθώντας την πεπατημένη λοιπόν, έχοντας ζηλέψει πολλούς μικρούς ή μεγάλους παραμυθάδες θα γράψω μια ιστορία για δύο φίλους που μεγάλωναν μαζί σ’ ένα πολύ όμορφο χωριό.

Κόκκινη κλωστή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη, δώσε κλώτσο να γυρίσει, ιστορία ν’ αρχινήσει:

Ο Αντώνης κι ο Γιάννης ξεκίνησαν να κάνουν παρέα από το δημοτικό σχολείο. Σε αυτό το μικρό χωριό υπήρχε ένα σχολείο που ξεκίνησαν να πηγαίνουν. Μαζί από το νηπιαγωγείο. Μέρες δύσκολες και με κάποια ανασφάλεια. Βλέπετε ήταν από τις πρώτες φορές που η Μάνα δεν ήταν στο πλευρό των παιδιών. Την θέση της για λίγες ώρες αναλάμβανε η Δασκάλα τους.

Περνώντας οι μέρες, οι εβδομάδες, κυλά όπως ξέρετε ο χρόνος, οι δυο τους, μαζί με άλλα παιδιά, άρχισαν να γνωρίζονται, να παίζουν μαζί, να απολαμβάνουν τις σχολικές στιγμές όλο και περισσότερο. Το ίδιο και την παρέα. Παρέα που στο μεταξύ μεγάλωνε «πληθυσμιακά» και «έδενε» όλο και περισσότερο τα μέλη της.

Την ανασφάλεια αντικατέστησε το γέλιο, οι σκανταλιές και η σιγουριά. Κάθε φορά που το κουδούνι χτυπούσε είτε για διάλειμμα είτε για την επιστροφή στην τάξη, όλα ήταν μια απόλαυση. Όμορφα.

Τον επόμενο χρόνο, ακόμα πιο δυνατό το δέσιμο, περισσότερες σκανδαλιές, και πειράγματα, περισσότερες φασαρίες… Αλλά και περισσότερη παρέα. Πλέον ο Σωτήρης, ο Θωμάς, ο Γιώργος, ο Λευτέρης, η Μαρίνα, ο Θανάσης, η Μαρία, η Κατερίνα και άλλα παιδιά, ένα σμάρι ολάκερο, έδιναν ζωή στα ακίνητα θρανία. ‘Έδιναν παραστάσεις, έλεγαν ποιήματα στις σχολικές γιορτές, χτυπούσαν τα παράθυρα της ηλικιωμένης γειτόνισσας του σχολείου, που φώναζε νευριασμένη γιατί την ενοχλούσαν.

Όμως για τα παιδιά αυτό ήταν το καλλίτερο παιχνίδι…

Απολαμβάναμε τις εκδρομές στο παλιό το γήπεδο, το ποδόσφαιρο τα κυνηγητά, τα τραγούδια όπως «Στου Μανώλη την ταβέρνα…», ακόμα και τις συχνές φωνές, τους καυγάδες κάθε τί που ως φασαριόζικα και ανέμελα παιδιά σκαρφιζόμαστε για να παίζουμε.

Έτσι δεν είναι τα παιδιά;

Τα χρόνια περνούσαν, δειλά-δειλά τα πάρτι άρχισαν να οργανώνονται στα σπίτια για τα γενέθλια ή τις γιορτές και φυσικά νέες διαφοροποιήσεις. Οι καρεκλάδες να ξεχωρίζουν από τους ροκάδες, η ζωή να συνεχίζει ανέμελη και οι σχέσεις των παιδιών να είναι όλο και πιο ισχυρές. Αυθεντικές. Καθαρές.

Φιλία, μια λέξη με τεράστιο βάρος. Λέξη Τοτέμ.

Μεγαλώνοντας, οι δρόμοι τους παρά την διαφορετική πορεία που ακολούθησαν, πάντα διασταυρώνονταν. Πάντα η φιλία τους φώτιζε κάθε μονοπάτι. Κάθε απόφασή τους και κάθε φάση της ζωής τους.

Γάμοι, βαπτίσεις, αποχαιρετισμός των πολύ δικών τους προσώπων, χαρά ή λύπη, ήταν εκεί. Γνώριζαν ότι εάν υπήρχε οποιαδήποτε ανάγκη, η επικοινωνία τους ήταν άμεση και καταλυτική.

Όμορφες οι φιλικές σχέσεις. Πανέμορφες και ευεργετικές.

Όλα είναι ένα παιχνίδι, η ζωή το μεγαλύτερο. Πολλές φορές παίζει παιχνίδια που δεν είσαι προετοιμασμένος να παίξεις. Σε προκαλεί να το κάμεις όμως. Σε προκαλεί να παίξεις με τους όρους της. Σε προκαλεί να την κυνηγήσεις κι ας ξέρεις ότι είναι παιχνίδι. Ας ξέρεις ότι είναι πολύ πονηρή και προκλητική.

Μια τέτοια στιγμή, ένα τέτοιο προκλητικό παιχνίδι παίχτηκε κάποια μέρα λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Ένα παιχνίδι που ο Αντώνης, με την φλόγα του παιδιού άσβεστη στην καρδιά του, δέχτηκε να παίξει. Ένα κρυφτό που ήταν δύσκολο. Ένα κρυφτό που όχι μόνο δεν φοβήθηκε να το παίξει αλλά και που όλοι οι δικοί του άνθρωποι, οι φίλοι και οι γνωστοί ήταν κοντά του και τον βοήθησαν να παίξει. Ένα παιχνίδι στο οποίο μπόρεσε να φωνάξει «φτου ξελευτερία» και να γελάσει με κείνο το ακαταμάχητο παιδικό χαμόγελο…

Δεν υπάρχει τίποτα πιο παγερό, πιο τρομακτικό από το να νιώσεις ότι ένας από τους αγαπημένους σου ανθρώπους αποδέχτηκε και καταδέχτηκε να παίξει ένα από τα επικίνδυνα παιχνίδια της ζωής.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο χαρούμενο, πιο δυνατό, πιο όμορφο πιο απόλυτο από το να γεύεσαι τους χυμούς της νίκης. Το νέκταρ που κέρδισες και η ζωή σου πρόσφερε μετά το παιχνίδι. Είναι ένα από τα πιο ξεχωριστά τρόπαια στην συλλογή σου.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από το να βλέπεις τον φίλο σου νικητή. Τον θαυμάζεις και τον αγαπάς περισσότερο. Ξέρεις ότι σου δίνει δύναμη και γίνεται φάρος, γίνεται φως και διαλύει την ομίχλη.

Αυτός είναι ο λόγος που αγαπώ τα Χριστούγεννα. Το θαύμα είναι παντού και η ζεστασιά τους γαληνεύει τις ψυχές των Ανθρώπων…

Χρόνια Πολλά!