Έφυγε πριν από λίγες ημέρες, πρόωρα, ο Σταύρος, ο γιος του μακαρίτη φίλου μου Δημήτρη Ζάλη. Τον αποκαλούσαμε με το υποκοριστικό Σταυρούλη από αίσθηση οικειότητας και αγάπης γιατί αυτός, από μικρό παιδί, ήταν ιδιαίτερα ευγενής και πλήρης αγάπης.
Έδινε αγάπη στους πάντες και έπαιρνε αγάπη. Απόδειξη το πλήθος των ανθρώπων τόσο κατά την εξόδιο ακολουθία στην εκκλησία, όσο και στο κοιμητήριο. Ήταν τόσο δοτικός που δεν κράτησε αγάπη για τον εαυτόν του και γι΄ αυτό έφυγε νωρίς. Όμως η αγάπη που έδινε είναι «ο μισθός εν τοις ουρανοίς».
Η προσευχή μας, ο καλός Θεός να τάξει την ψυχή του «εν χώρα ζώντων και σκηναίς δικαίων» και να δίνει παρηγορία στη μάνα του και αδέρφια του. Θα θυμάμαι πάντα την αγάπη και τον ενθουσιασμό του όταν συναντιόμαστε.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει.
ΑΝΔΡΕΑΣ Γ. ΜΕΝΙΔΙΑΤΗΣ
