Είναι συναρπαστικός ο τρόπος με τον οποίον έχει επικρατήσει να σκεφτόμαστε σε αυτήν την χώρα. Διαπίστωση σχεδόν καινοφανής.

Σε κάθε ζήτημα πρωταρχικός ο ρόλος του «Εγώ», τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο σε συλλογικό. Παλαιόθεν…Από την δολοφονία του Καποδίστρια και μετά, η γιγάντωση του «Εγώ» συντελείται, γεμίζοντας το ποτήρι της ιδιοτέλειας σταγόνα-σταγόνα.

Εξηγούμαι: Στο μυαλό μου έχω, το τελευταίο σοβαρό(!) διακύβευμα που αφορά την επαναλειτουργία του σταθμού του ΟΣΕ στο κέντρο της πόλης μας, με την μορφή Αφετηρίας-Τερματισμού τμήματος του Προαστιακού, ενός ΜΜΜΣΤ που τα τελευταία χρόνια έχει γίνει αναπόσπαστο τμήμα της καθημερινότητάς μας. Ένα μέσο που χρησιμοποιείται πλέον στις μετακινήσεις των πολιτών, είτε στον εργασιακό τους χώρο είτε σε χώρους διασκέδασης εκτός αστικού ιστού.

Έχει αρχίσει η διαβούλευση για το εάν είναι ή όχι αναγκαίο να γίνει αυτό μέσα στο κέντρο της πόλης, μιας πόλης που αργοπεθαίνει, και που όλοι κάνουμε ότι δεν το αναγνωρίζουμε…

Τα Μέγαρα είναι μια πόλη, που από τα μέσα Μαρτίου έως τον Νοέμβριο, το επίνειό της η Πάχη, τα τουριστικά της μέρη, όπως η Κινέττα, η Νέα Πέραμος, το Αλεποχώρι κ.ά., απολαμβάνουν την τεράστια Επισκεψιμότητα των «Ξένων» ή των «γηγενών» επισκεπτών·  ενώ τον υπόλοιπο χρόνο, Δεκέμβριο έως και μέσα Μαρτίου, η πόλη λειτουργεί με… ενέσεις οξυγόνου. Ξεκάθαρο!

Σαφώς, η αντίδραση, αποτελεί την προσφορότερη θαρρώ στον κόσμο, τακτική. Να μην θέλουμε να γίνει καμιά σχεδόν αλλαγή στην καθημερινότητά μας, ειδικά εάν θίγει έστω και ελάχιστα τα όποια «κεκτημένα» μας.

«Είναι δικά μας. δεν μπορείτε να τα πειράξετε…»

Πιστεύω ακράδαντα ότι πολλοί άλλοι άνθρωποι· για λόγους που οι ίδιοι γνωρίζουν, αρνούνται να εκθέσουν την άποψή τους που αντιτίθεται στην παραπάνω ρήση.

 Πιστεύω ότι εκεί που κάποιοι βλέπουν ένα πρόβλημα, ένα ξεβόλεμα, υπάρχουν πολλοί που βλέπουν μια τεράστια ευκαιρία.

Συγκεκριμένα, όλοι γνωρίζουμε ότι το ευκολότερο, το πιο προσβάσιμο μέρος της πόλης μας είναι το κέντρο της. Πώς είναι δυνατόν να μην θέλουμε να επαναλειτουργήσει ο σταθμός στην ήδη υπάρχουσα θέση; 

Όχι διότι οικονομικά, χρονικά και ψυχολογικά θα βοηθήσει τους πολίτες και την επισκεψιμότητα στην πόλη μας.

Επειδή, το βασικότερο, ήρθε πια το πλήρωμα του χρόνου, στην μεγάλη έκταση που καλύπτει, να γίνει σωστή εκμετάλλευση των ευκαιριών που η λειτουργία του προσφέρει, ώστε να γίνει ο πυρήνας δραστηριοτήτων που θα προσελκύσουν κόσμο και άρα «ενέργεια» στην πόλη.

Σαφώς δεν αναφέρομαι στην δημιουργία αναψυκτηρίου-καφετερίας και συναφών δραστηριοτήτων, αλλά ουσιαστικών τρόπων εκμετάλλευσης, όπως π.χ. Μουσείο Τρένων, διαμόρφωση του χώρου για υπαίθριες καλοκαιρινές ή χειμερινές εκδηλώσεις, προβολής ταινιών κ.ά.

Αυτό όμως σε συνδυασμό με την αναβίωση ενός οράματος ενδεχομένως, που η νέα Δημοτική Αρχή χρειάζεται να ενστερνιστεί:

Την διαπραγμάτευση της ίδρυσης ενός Ιδιωτικού Πανεπιστημίου στα όριά της.

Ο Δήμος Μεγαρέων είναι από τους μεγαλύτερους σε έκταση Δήμους στην Επικράτεια. Μήπως ήρθε επιτέλους η ώρα να γίνει ένα όνειρο ετών πραγματικότητα, μέσα από την στοχευμένη προσπάθεια όλων μας, για διεκδίκηση ενός τέτοιου εγχειρήματος στον τόπο μας;

Δεν έχετε βαρεθεί τις αρνήσεις και την μετριότητα; Προσωπικά πάντως έχω βαρεθεί τόσο τα δήθεν όσο και τις εύκολες και αβασάνιστες αρνήσεις που έχουν οδηγήσει την περιοχή μας σε οπισθοδρόμηση, με πιο πρόσφατη από όλες, το φυσικό αέριο και την Ρεβυθούσα. Ο νοών νοείτω.