Οι δεκάδες φωτογραφίες μας αποδεικνύουν την μεγάλη του προσφορά στην νεολαία και ιδιαίτερα στην τοπική κοινωνία αποτελώντας την «προίκα» που άφησε σε όλους εμάς.
Τα πρώτα του βήματα…
Ο Αλκιβιάδης Μπεναρδής γεννήθηκε στα Μέγαρα το 1946 και από μικρός ήταν ανήσυχο και δημιουργικό πνεύμα όσον αφορά τα αθλητικά, πολιτιστικά και κοινωνικά θέματα των Μεγάρων.
Το 1966 θα ιδρύσει το σώμα Αλκίμων Μεγάρων (Σ.Ε.Α.). ένας σύλλογος που είχε αθλητικό και πολιτιστικό πρόσημο και καλλιεργούσε στο ξεκίνημα του δεκάδες αθλήματα. Για πρώτη φορά καλλιεργείται στην πόλη των Μεγάρων το άθλημα του μπάσκετ, του πιγκ – πογκ, το σκάκι, το βόλευ, οι ποδηλατικοί αγώνες κλπ.
Η πρώτη έδρα των Αλκίμων ήταν στα πλακάκια και εν συνεχεία στα σχολεία του Τσάκωνα όπου στεγάζεται σήμερα το δημαρχείο των Μεγάρων.
1974: Και εγένετο Νεανική Εστία Μεγαρίδος…
Το 1974 ο Αλκιβιάδης Μπεναρδής ιδρύει την Νεανική Εστία Μεγαρίδος και δύο χρόνια αργότερα το 1976 έρχεται η επίσημη αναγνώριση του συλλόγου.
Στην ΝΕΜ θα διατελέσει πρόεδρος, προπονητής, έφορος, ήταν τα πάντα…
Το 1979-1980 θα λάβει μέρος σε πρωτάθλημα μπάσκετ ομάδα από την πόλη των Μεγάρων, ενώ ένα χρόνο πριν από το «κύκνειο άσμα» των Αλκίμων, θα έρθουν οι πρώτες πανελλήνιες διακρίσεις σε ατομικό επίπεδο από τους Κώστα Αγοραστό, Βίκτωρα Πανταζή και Ιερόθεο Βαζούκη. Την δεκαετία 1980-1990 θα γραφτούν «λαμπρές σελίδες» στο βιβλίο της ΝΕΜ και ο βασικότερος συντελεστής της ήταν ο Αλκιβιάδης Μπεναρδής.
1980-1990: Οι μεγάλες διακρίσεις με την υπογραφή του Αλκιβιάδη Μπεναρδή
Η δεκαετία 1980-1990 έχει γράψει «χρυσές σελίδες» στην βίβλο της ΝΕΜ και ο Αλκιβιάδης Μπεναρδής έπαιξε καταλυτικό ρόλο.
Ιδρύεται για πρώτη φορά γυναικεία ομάδα μπάσκετ και εν συνεχεία τμήματα υποδομής αγοριών και κοριτσιών.
Έρχονται οι πρώτες ατομικές διακρίσεις αθλητών και αθλητριών της από το τμήμα μπάσκετ στις εθνικές ομάδες (Παράσχος Τσακίρης παίδων, Γιάννα Ρήγα νεανίδων).
Στα μέσα της δεκαετίας του 80 ξεκινούν τα εσωτερικά πρωταθλήματα μπάσκετ και πιγκ- πογκ όπου οι ομάδες είχαν ονόματα αρχαίων προγόνων μας από την πόλη των Μεγάρων (Κρατίνος, Στίλπων Ευπαλίνος κλπ).
Το 1986-87 ο Γιάννης Λουκάς γίνεται μέλος της εθνικής ομάδας πιγκ – πογκ, ενώ την ίδια χρονιά στο πανελλήνιο ομαδικό πρωτάθλημα έρχεται η 3η θέση στην Ελλάδα και το χάλκινο μετάλλιο σε τριπλή ισοβαθμία όπου η διαφορά στα σετ στέρησε την 1η θέση.
Παράλληλα ο Κλεάνθης Βαρελάς καλείται στην εθνική ομάδα παίδων του μπάσκετ.
Ένα χρόνο αργότερα το 1988 παίρνει σκυτάλη ο Στεφάνος Διακογιάννης με πανελλήνιες διακρίσεις στο πιγκ-πογκ και πρόσκληση στην εθνική ομάδα.
Παράλληλα ο Αλκιβιάδης Μπεναρδής είχε δημιουργήσει μια εστία πολιτισμού, με διοργάνωση ποδηλατικών αγώνων, θεατρικών παραστάσεων, εκθέσεων φωτογραφίας και παρέμβασης στην κοινωνική ζωή των Μεγάρων.
Ήταν εμπνευστής και δημιουργός όμως των κατασκηνώσεων του συλλόγου και των «Αλκαθείων» που λάμβαναν μέρος στον προαύλιο χώρο του 1ου Λυκείου Μεγάρων με την συμμετοχή παιδιών σε αθλήματα στίβου, μπάσκετ, βόλει κλπ.
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 «παρέδωσε την σκυτάλη» είχε συμβουλευτικό χαρακτήρα και μεταλαμπάδευσε τη σοφία και τη γνώση του στην επόμενη γενιά, ενώ θα πρέπει να σταθούμε σε κάτι που λίγοι γνωρίζουν, αφού ήταν ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε την ΕΣΚΑΝΑ (μέχρι το 1995 υπήρχε ΕΣΚΑ) και παρακίνησε τον αείμνηστο Πέτρο Καπαγέρωφ να προχωρήσει στην δημιουργία της.
Ο Αλκιβιάδης Μπεναρδής μέσα από τα δικά μου μάτια…
Δεν ξέρω αλήθεια πόσοι θα συμφωνήσετε ή θα διαφωνήσετε από αυτά που θα διαβάσετε στο αφιέρωμα που προσπάθησα να κάνω στον ιδρυτή της ΝΕΜ, αλλά να είστε σίγουροι ότι μόνο ένα «στίγμα» προσπάθησα να δώσω. γιατί το λέω αυτό;
Διότι γνωρίζοντας καλύτερα τον άνθρωπο Αλκιβιάδη Μπεναρδή κατάλαβα ότι επρόκειτο για μια πολύπλευρη προσωπικότητα, που δεν είχε αναγνωριστεί στο μέγεθος της.
Από το 2010 είχα οραματιστεί λεύκωμα με φωτογραφίες από όλη την διάρκεια της ιστορίας της ΝΕΜ και των Αλκίμων που ήταν κατ’ εμέ το «πρωτόπλασμα» της.
Μου το αρνιόταν πεισματικά και με επιχειρηματολογία μου έλεγε: «Μα βρε Τάσο μου εάν μια φωτογραφία την δημοσιεύει ο καθένας χάνει την αξία της» και έτσι με αποστόμωνε.
Το 2016 όμως με πήρε τηλέφωνο και μου είπε: «Είσαι ο μόνος που εμπιστεύομαι, θα το κάνουμε αυτό που θέλεις γιατί νιώθω ότι κάτι δεν πάει καλά με την υγεία μου αλλά… Δεν θα φύγει φωτογραφία από εδώ, όποτε θα έρχεσαι, θα γίνεται εδώ το scan και μετά προχώρα».
Έτσι ξεκίνησε ένας μαραθώνιος που βάσταξε 12 ολόκληρους μήνες και με έκανε πάνω απ’ όλα σοφότερο σαν άνθρωπο και πολύ πλούσιο πνευματικά.
Κατάλαβα απ’ αυτήν την συναναστροφή μου που ξεκινούσε κάθε Δευτέρα στις 9 το βράδυ και τελείωνε στις 3 και 4 τα ξημερώματα τον πνευματικό πλούτο αυτού του ανθρώπου.
Κατάλαβα γιατί είχε γράψει βιβλία, αγγίζοντας πολύ ευαίσθητα θέματα. Κατάλαβα γιατί αγαπούσε υπερβολικά την πατρίδα και ιδιαίτερα τον τόπο του, τα Μέγαρα.
Τον ρώτησα κάποτε γιατί έδινε στις ομάδες του εσωτερικού πρωταθλήματος ονόματα αρχαίων προγόνων μας και μου απάντησε: «Γιατί έτσι μαθαίνουν τα παιδιά ποιος ήταν ο Στίλπωνας, ο Ευπαλίνος, ο Ηρόδωρος, ο Κρατίνος, μαθαίνουν την ιστορία του τόπου τους»!
Ένα βράδυ θυμάμαι έγραφε στην γραφομηχανή του και έγραφε πάντα σε πολυτονικό.
Πνεύματα, δασίες, περισπωμένες, οξείες κλπ. Μέσα μου το «χλεύασα». Μα είναι δυνατόν (του είπα) να γράφετε σε πολυτονικό; Και η απάντηση του αφοπλιστική. «Ο πλούτος της ελληνικής γλώσσας που την ξεχώρισε από τις υπόλοιπες αυτός ήταν»!
Λίγοι γνωρίζουν ίσως ότι καθόταν και διόρθωνε τα λεξικά, ενώ κάποιο άλλο βράδυ είχε ανοιχτές (3) τρεις τηλεοράσεις με κανάλια διαφορετικών πολιτικών αποχρώσεων.
Ήταν πάντα ευγενής, πάντα επιχειρηματολογούσε, σεβόταν την διαφορετική άποψη σου αλλά υπερασπιζόταν με πάθος τις δικές του απόψεις.
Διαφωνούσαμε συχνά σε θέματα που είχαν να κάνουν με τις μεταγραφές παικτών, αφού ήταν υπέρμαχος να μην φεύγουν οι καλοί αθλητές γιατί ποτέ δεν θα «γιγαντώσει» μία ομάδα.
Εγώ γελούσα θεωρούσα αναχρονιστικές τις απόψεις του και ως σοφός άνθρωπος που ήταν μου έλεγε ιστορίες – παραβολές.
Μου έλεγε «Όταν είχε έρθει στην ομάδα ως προπονητής ο Τάσος Μπεζεντάκος (1981-1983) ήμουν πρόεδρος και προπονητής παιδικοεφηβικών. Καθόμαστε με τις ώρες στο τηλέφωνο να μιλάμε για το πώς θα τελειοποιήσουμε την αριστερή ντρίμπλα του Τσακίρη ή αργότερα πώς θα τελειοποιήσουμε το άλμα του Κλεάνθη (Βαρελάς) με το διάδοχο του Σπύρο Μπενετάτο. Για να φτιαχτεί ένας αθλητής ήθελε κόπο, πώς θα αφήσω αυτόν τον κόπο να φύγει αβίαστα;»
Πραγματικά θα μπορούσα να γράψω εκατοντάδες τέτοιες ιστορίες για τον Αλκιβιάδη Μπεναρδή που να προσδιορίζουν το μέγεθος του δημιουργού, του δάσκαλου, του ασυμβίβαστου ανθρώπου, του σοφού ανθρώπου αλλά και της ταπεινότητας που διέπεται.
Σίγουρα λίγοι είναι αυτοί που γνωρίζουν ότι τον «παρακαλούσαν» ο Πέτρος Καπαγέρωφ και Μανώλης Κολυμπάδης να μπει στις ομοσπονδίες μπάσκετ και πιγκ –πογκ.
Λίγοι γνωρίζουν ότι είχε καταφέρει δίχως οικονομικούς πόρους και χωρίς χορηγίες όπως γίνεται σήμερα να έχει έναν «πλούσιο σύλλογο» σε διακρίσεις, ένα σύλλογο με προσωπικότητα.
Αυτός όμως ήταν ο Αλκιβιάδης Μπεναρδής. Ένας οραματιστής, ένας ιδεολόγος, ένας ρομαντικός του ερασιτεχνικού αθλητισμού, ένας σύγχρονος «Σωκράτης» που υπερασπιζόταν τις απόψεις του μέχρι θανάτου.
Τον ευχαριστούμε για όλα. Υποσχόμαστε ότι θα κρατήσουμε ζωντανή την μνήμη του, αφού η σπουδαία αθλητική και πολιτισμική του κληρονομιά όπως και το πνευματικό του έργο θα αποτελέσουν παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.
Επιμέλεια: Τάσος Μωραΐτης
Σημείωση: Οι φωτογραφίες είναι από το προσωπικό αρχείο του αείμνηστου Αλκιβιάδη Μπεναρδή
