Αφορμή για το παρόν άρθρο μου έδωσε η αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ κατά τη συζήτηση στη Βουλή των Ελλήνων, καθώς και οι απόψεις βουλευτών και στελεχών του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και συνδικαλιστών της ΟΛΜΕ, με συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας,  σχετικά με  το νομοσχέδιο της Ν.Δ  περί «αναβάθμισης του σχολείου», ενός νομοσχεδίου, το οποίο τελικά ψηφίστηκε και έγινε Νόμος, που στηρίζεται στις αρχές των βασικών πυλώνων που  στηρίζουν μια ευνομούμενη πολιτεία, δηλαδή την Αριστεία, την Αξιοκρατία και την Αξιολόγηση.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων στα όσα παρακάτω θα εκθέσω, σπεύδω να διευκρινίσω ότι εγώ δεν έχω καμία σχέση με την αριστεία. Ήμουν μέτριος μαθητής και όταν «έφθασε ο κόμπος στο κτένι», εργάστηκα πολύ σκληρά για να γίνω φοιτητής και καλός φοιτητής. Ως ελεύθερος επαγγελματίας  αξιολογήθηκα από τους πελάτες μου (γιατί ποτέ δεν ζήτησα και δεν διορίστηκα σε δημόσια θέση) και θέλω να πιστεύω ότι ήμουν επαρκής. Τούτα, για να μη βρεθεί κάποιος «Αρίφης»  αναγνώστης του άρθρου και μου πει ότι ευλογώ τα γένια μου και ποιός είμαι εγώ που κρίνω τους άλλους για να υπερασπιστώ  τους άριστους και άξιους.

Θεωρώ πως είναι αυτονόητο ότι μία εξελιγμένη κοινωνία, που κυβερνιέται με χρηστούς και δίκαιους νόμους,  στηρίζεται στους τρεις παραπάνω θεσμούς : Στην Αριστεία, στην Αξιοκρατία και στην Αξιολόγηση.

Ας  αναλύσουμε τους όρους αυτούς :

Αριστεία είναι η προσπάθεια να γίνει κάποιος σπουδαίος, να διαπρέψει και να είναι στον τομέα του ο καλύτερος.

Αξιολόγηση είναι  η διάγνωση κάποιων θετικών ή αρνητικών στοιχείων κάποιου για να κριθεί με βάση αυτά τα στοιχεία η επίδοση, η αποτελεσματικότητα ή η αξία του, ειδικά σε σύγκριση με άλλους ανθρώπους και

Αξιοκρατία είναι η επιλογή, προώθηση ή επικράτηση εκείνων που αντικειμενικά είναι και θεωρούνται οι πιο άξιοι και ικανοί. Ειδικότερα και με παράδειγμα τις ρυθμίσεις του Νόμου που μου έδωσε την αφορμή.

1) Σχετικά με την Αριστεία:

Με το νόμο περί «αναβάθμισης του σχολείου»,  που ψηφίστηκε μόνο από τους βουλευτές της Ν.Δ, επανιδρύονται τα Πρότυπα και Πειραματικά σχολεία (που διασυνδέονται με την έννοια της αριστείας), τα οποία είχε καταργήσει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Πρότυπα σχολεία είναι εκείνα στα οποία μαθητεύουν παιδιά με ιδιαίτερα προσόντα, κάτι που πιστοποιείται από αυστηρές εξετάσεις. Τα Πρότυπα είναι σχολεία στα οποία, όταν είναι και Πειραματικά, υιοθετούνται σύγχρονες μέθοδοι διδασκαλίας, προκειμένου στη συνέχεια να αφομοιωθούν από το σύνολο του εκπαιδευτικού συστήματος.

Η ΟΛΜΕ (Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης)  απέρριπτε  τα πρότυπα σχολεία, επειδή θα υποδέχονται μαθητές με ιδιαίτερα προσόντα (!) και θα υπηρετούν σ΄ αυτά καθηγητές που θα υπόκεινται σε αξιολόγηση (!) και απορρίπτει επίσης και την έννοια  της Αριστείας γιατί διασυνδέεται με τα Πρότυπα σχολεία (!!!).

Η απαξίωση της Αριστείας ξεκίνησε, εάν δεν κάνω λάθος, έπειτα από αναφορά του Αριστείδη Μπαλτά, υπουργού Παιδείας επί ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος χαρακτήρισε «ρετσινιά» (!!)  την Αριστεία, ακολουθώντας πιστά τη γραμμή που χάραξε ο Νίκος ο Καρανίκας, σύμβουλος στρατηγικής πολιτικής του πρωθυπουργού  Αλέξη Τσίπρα, διατυπώνοντας το «η καριέρα είναι χολέρα» (!!!).

Έκτοτε, η έννοια χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον απαξιωτικά από τον Αλέξη Τσίπρα και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. «Εμείς δεν έχουμε Χάρβαρντ, έχουμε ανθρώπους σαν τον Νίκο τον Καρανίκα», είχε πει από το βήμα της Βουλής ο πρώην πρωθυπουργός (Βλέπετε, αριστούχος του Χάρβαρντ είναι ο Μητσοτάκης.

Δεν είμαστε «ίδιοι τσ΄ όμοιοι». Αλλά, αυτό λέω και εγώ.) Ο δε Νίκος Φίλης χαρακτήρισε τα Πρότυπα Σχολεία «καρκίνωμα στα σπλάχνα του εκπαιδευτικού συστήματος», διατυπώνοντας έτσι το Δημοκρατικότατο τσιτάτο: «Αφού δεν μπορούν να αριστεύσουν όλοι, είναι δημοκρατικό να μην αριστεύει κανείς» (!!!). Και ο Νίκος Φίλης υπήρξε υπουργός παιδείας επί ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν μπορεί να χωρέσει στο μυαλό μου γιατί είναι αντιδημοκρατικό ένα παιδί με ιδιαίτερα προσόντα, ενδεχομένως και χαρισματικό, να μην τύχει ιδιαίτερης μεταχείρισης. Γιατί να υπάρχουν Μουσικά Σχολεία που πάει ένα παιδί με ταλέντο,  π.χ. στο πιάνο και να μην υπάρχει ένα Πρότυπο Σχολείο για να πάει ένα παιδί που κουβαλάει σπουδαίο μαθηματικό μυαλό. Που στην ευχή είναι το κακό.

Είναι φανερό ότι εκείνοι που δεν θέλουν την Αριστεία είναι αυτοί που την φοβούνται επειδή δεν έχουν ή δεν είχαν την ικανότητα να την πετύχουν ή δεν θέλουν ή δεν ήθελαν να παλέψουν γι’ αυτή γιατί έχει κόπο. Θέλουν να είναι  όλοι  ίσοι ώστε να μην ξεχωρίζει κανείς και αυτοί να υστερούν έναντι των άλλων, των Αρίστων. Δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό και να μην αναφερθώ στα βιογραφικά των παραπάνω αναφερόμενων αντιδρώντων στην Αριστεία για να αφήσω στη κρίση των αναγνωστών την ορθότητα ή μη του ισχυρισμού μου αυτού.

Ο Νίκος Φίλης «υπήρξε φοιτητής στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (και μηδέποτε αποφοιτήσας). Παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα βιολιού.

Αργότερα ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία συνεργαζόμενος με πληθώρα ραδιοφωνικών σταθμών,  εφημερίδων  και περιοδικών. Από το 2008 μέχρι το 2015 κατείχε τη θέση του διευθυντή της εφημερίδας Αυγή.

Ο Νίκος Καρανίκας (το «καμάρι» του Τσίπρα) στο ιδιόγραφο βιογραφικό του αναφέρει : «Αδιόριστος εκπαιδευτικός-σερβιτόρος. Γεννήθηκα το ’69, σχολείο πήγα, γράμματα έμαθα, όπως με προέτρεπαν και οι γονείς μου για να γίνω άνθρωπος. Από τα εφηβικά μου χρόνια όμως, κατάλαβα ότι άνθρωπος γίνεσαι στο συλλογικό και στους κοινωνικούς αγώνες και επίσης, ότι η καριέρα είναι σαν την χολέρα. Από μαθητής, μέλος της Κ.Ν.Ε. – ως το ’92, ιδρυτικό μέλος της νεολαίας ΣΥΝ., αρνητής στράτευσης». Τα συμπεράσματα δικά σας.

2) Σχετικά με την Αξιολόγηση:

Στον ίδιο νόμο με την επανίδρυση των Πρότυπων  Σχολείων ορίζεται ότι  σ΄ αυτά θα υπηρετούν εκπαιδευτικοί οι οποίοι θα αξιολογούνται συνεχώς. Η ΟΛΜΕ παραστάθηκε  ενώπιον της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, με τον αντιπρόεδρό της κ. Θεόδωρο Μαλαγάρη να δηλώνει  επί λέξει  : «Είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι με την ίδρυση προτύπων σχολείων που συνδέονται άμεσα με την έννοια της αριστείας …… καθώς και με τις συνεχείς αξιολογήσεις των εκπαιδευτικών που θα υπηρετούν σε αυτά». …. «Αυτό το πολλαπλό και πολυεπίπεδο σύστημα αξιολόγησης που θα τυγχάνουν οι υπηρετούντες εκπαιδευτικοί στα πρότυπα πειραματικά ανησυχούμε ότι θα αποτελέσει ένα πρότυπο αξιολόγησης το οποίο θα επεκταθεί ως μοντέλο και στους υπόλοιπους υπηρετούντες εκπαιδευτικούς στη δημόσια εκπαίδευση».

Τα είπε όλα. Αποκάλυψε το λόγο της ανησυχίας. Οι άνθρωποι που παίρνουν στα χέρια τους το πιο πολύτιμο κομμάτι της κοινωνίας αρνούνται να αξιολογηθούν ως προς την καταλληλότητα, τη συνέπεια και τον επαγγελματισμό τους. Θεωρούνται εξ ορισμού άρτιοι. Κατήλθαν σε 24ωρη απεργία την Τρίτη, μετά το 3ήμερο του Αγ. Πνεύματος και έτσι έγινε γι΄ αυτούς ωραίο  4ήμερο αργίας και δήλωσαν ότι, ο δίκαιος αγώνας τους θα συνεχισθεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ και τα λοιπά κόμματα της αντιπολίτευσης, αλληλέγγυα, αφού οι αγώνες στην Ελλάδα είναι όλοι δίκαιοι (!!!).

Δίκαιο όμως είναι και πρέπει να στηριχθεί και να επιδιωχθεί πλέον η αξιολόγηση, ώστε να αφήσουμε τους νέους ανθρώπους στην κρίση με αντικειμενικά κριτήρια για να τους αποδοθεί αυτό που τους αξίζει.

Τέλος,  σχετικά με την Αξιοκρατία:

Με αφορμή την επιδημία του κορωνοϊού,  όλοι διαπιστώσαμε ότι στον τομέα της ιατρικής επιστήμης η Ελλάδα έχει αναδείξει άξιους και ικανούς επιστήμονες οι οποίοι εργάζονται στο εξωτερικό και είναι καθηγητές σε διάσημα Πανεπιστήμια των χωρών της Ευρώπης, αλλά και των ΗΠΑ. Εκτός όμως από τους γιατρούς επιστήμονες, πλήθος  άλλοι επιστήμονες και άλλων επιστημών, κοσμούν τα ξένα Πανεπιστήμια ή εργάζονται σε ξένες Επιχειρήσεις ή  Οργανισμούς. Όλοι είναι άξιοι επιστήμονες που αναγκάστηκαν να φύγουν για να αναζητήσουν και να κερδίσουν το αυτονόητο, αφού εδώ  εθελοτυφλούμε και κλείνουμε το μάτι «στους δικούς μας», στα «δικά μας παιδιά», στους κομματικούς ομοϊδεάτες ή όπως αλλιώς κατά καιρούς έχουμε ακούσει να τους λένε. Με την κρίση της πανδημίας και την επακολουθήσασα οικονομική ζημία εξ αιτίας της πανδημίας, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης πήρε αποφάσεις που έδειξαν πως είναι πολιτικά, ηθικά και αγωνιστικά καλλιεργημένος.

Απαιτήθηκε να συγκροτηθούν δύο επιτροπές και τις στελέχωσε με καταξιωμένους ειδικούς και όχι με ακατάλληλους ημέτερους.

Στην επιτροπή για την αντιμετώπιση της πανδημίας, όρισε επικεφαλής τον άξιο καθηγητή λοιμωξιολογίας κ. Τσιόρδα, που πλαισιώθηκε από κορυφαίους ειδικούς πανεπιστημιακούς δασκάλους και στην άλλη, η οποία θα έχει σαν στόχο τη σωστή διαχείριση των μεγάλων κονδυλίων που αναμένεται να λάβει η χώρα μας από το Ταμείο Ανάκαμψης της Ε.Ε, όρισε πρόεδρο  το νομπελίστα οικονομολόγο Χριστόφορο Πισσαρίδη και μέλη οικονομολόγους που συνδυάζουν επιστημονική εξειδίκευση, διεθνή καταξίωση, γνώση της αγοράς και εμπειρία σε θέματα σχεδιασμού οικονομικής πολιτικής.

Όμως οι παραπάνω επικεφαλής των επιτροπών ενόχλησαν την αξιωματική αντιπολίτευση.

Ο κ. Σωτήρης Τσόρδας ενοχλεί τον Πολάκη, τον Κυρίτση, τον Καρτερό, τον Βαξεβάνη και τους άλλους εκλεκτούς εκπροσώπους της ριζοσπαστικής αριστεράς.

Ο Πολάκης γράφει: «Μαϊμού και οι στατιστικές για τα κρούσματα, μαϊμού και οι στατιστικές για τους θανάτους».

Ο Κυρίτσης τον κατηγορεί ότι προσπαθεί να μας κοιμίσει: «Ας μην προσπαθούν να μας καθησυχάσουν για να μας πουν ότι τα μέτρα της κυβέρνησης αποδίδουν».

Ο Βαξεβάνης τον χαρακτηρίζει «καφεμάντη», που αντί για επιστημονική γνώση κάνει χρήση της ενόρασης και γράφει ότι κάνει «αντιεπιστημονικές ανακοινώσεις»(!!!).

Τον κ. Χριστόφορο Πιτσαρίδη, η κ. Κατερίνα Παπανάτσιου, υφυπουργός Οικονομικών επί ΣΥΡΙΖΑ, απόφοιτος της  Βιομηχανικής Θεσσαλονίκης, παλιά λογίστρια του αγροτικού συνεταιρισμού Ζαγοράς,  παλιό στέλεχος της ΚΝΕ και του ΚΚΕ Μαγνησίας, πριν πάει στον ΣΥΡΙΖΑ αναζητώντας μια καλύτερη ζωή και σήμερα βουλευτής Μαγνησίας του ΣΥΡΙΖΑ, μόλις πληροφορήθηκε ότι πρόεδρος της Επιτροπής για τη διαχείριση του κονδυλίου που θα πάρει η χώρα από το Ταμείο Ανάκαμψης της Ε.Ε. είναι  ο Χριστόφορος Πισσαρίδης (καθηγητής του LSE και Πανεπιστημίου Κύπρου, Βραβείο Nobel Οικονομικών 2010), έφρυξε και δήλωσε : «Δεν έχω εμπιστοσύνη σε κανέναν νομπελίστα Πισσαρίδη και σε κανέναν νεοφιλελεύθερο». Και επειδή δεν υπάρχει κάποιος  κάτοχος του Βραβείου Λένιν που θα του είχε εμπιστοσύνη για να τον προτείνει, έκανε τη δική της πρόταση για τον τρόπο αξιοποίησης των 32,5 δισ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης: «Να ανοίξει ένας διάλογος με την κοινωνία, με τους φορείς, με τα επιμελητήρια, να γίνει καταγραφή των αναγκών». Δηλαδή, «παλιά μου τέχνη κόσκινο».

Τα χρήματα από το Ταμείο Ανάκαμψης να αναλωθούν για τις ανάγκες κατά που τις αντιλαμβάνονται οι «φορείς», δηλαδή, όπως τα προγράμματα  ΕΣΠΑ από τις επιχειρηματικές και υπαλληλικές συντεχνίες.

Γι΄ αυτό  δεν είναι λίγοι εκείνοι που ανατριχιάζουν στη σκέψη τι θα γινόταν εάν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στα πράγματα.

Εάν    δεν πάψουμε να εθελοτυφλούμε, αμφισβητούντες τους άξιους και να κλείνουμε το μάτι «στους δικούς μας», δεν θα μείνει νέος για νέος σ’ αυτόν τον τόπο, γιατί όλοι οι άξιοι και ικανοί θα φύγουν για να αναζητήσουν και να κερδίσουν το αυτονόητο. Αυτό που πραγματικά τους αξίζει.

Τελειώνοντας και αφού σας έδειξα την ταυτότητά μου στην αρχή, υποστηρίζω τους άριστους και άξιους γιατί πιστεύω ότι , η Αριστεία, η Αξιοκρατία και η Αξιολόγηση μαζί, είναι η Λυδία λίθος της ίδιας της Δημοκρατίας.

Η Δημοκρατία είναι ένα πολίτευμα που ορθώς εξισώνει όλους τους πολίτες στη βάση του, πλην όμως, στην κορυφή του είναι κατ’ ανάγκη «αριστοκρατικό», διότι επιβάλλεται να κυβερνούν οι καλύτεροι και οι πιστοποιημένοι άξιοι.

Ανδρέας  Γ. Μενιδιάτης 

επιτ. δικηγόρος