Η νέα γενιά, έχει την ευθύνη να μιλήσει ανοιχτά για όσα συμβαίνουν γύρω μας και να διεκδικήσει μια κοινωνία βασισμένη στον σεβασμό, την ισότητα και την ασφάλεια. Μέσα από το παρακάτω άρθρο η Ευτυχία Γαβρίδη την οποία καλωσορίζουμε στην «Αιχμή Δυτικής Αττικής» και στο aixminews.gr επιχειρεί να αναδείξει τη σύνδεση ανάμεσα στη σχολική βία, την ψυχολογική πίεση που βιώνουν οι νέοι και ιδιαίτερα τα κορίτσια, και στα σοβαρά κοινωνικά φαινόμενα που συνεχίζουν να μας προβληματίζουν.
Αναλυτικά το άρθρο γνώμης
«Η βία δεν εμφανίζεται ξαφνικά. Δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός που προκύπτει από το πουθενά. Αντίθετα, είναι το αποτέλεσμα μιας βαθύτερης κοινωνικής κουλτούρας που καλλιεργείται από μικρή ηλικία. Από τις αυλές των σχολείων μέχρι τα πιο τραγικά εγκλήματα, όπως η γυναικοκτονία, υπάρχει μια κοινή ρίζα: η έλλειψη σεβασμού, ισότητας και ενσυναίσθησης.
Η γυναικοκτονία δεν είναι απλώς μια «κακή στιγμή» ή ένα «έγκλημα πάθους», όπως συχνά παρουσιάζεται. Είναι η πιο ακραία μορφή έμφυλης βίας. Πρόκειται για εγκλήματα που συμβαίνουν επειδή το θύμα είναι γυναίκα, μέσα σε ένα πλαίσιο ανισότητας, ελέγχου και εξουσίας. Όταν η κοινωνία δικαιολογεί τη ζήλια, την κτητικότητα ή την κυριαρχία, ουσιαστικά ανοίγει τον δρόμο σε τέτοιες τραγωδίες.
Αν κοιτάξουμε πιο πίσω, θα δούμε ότι πολλά από αυτά τα φαινόμενα ξεκινούν ήδη από το σχολείο. Η σχολική βία, είτε πρόκειται για λεκτικό εκφοβισμό είτε για σωματική επιθετικότητα, δεν είναι «παιχνίδι» ούτε «φάση που θα περάσει». Είναι το πρώτο στάδιο όπου διαμορφώνονται συμπεριφορές επιβολής και υποτίμησης των άλλων.
Ένα παιδί που μαθαίνει να επιβάλλεται με τη βία ή να μειώνει τους γύρω του, είναι πιο πιθανό να αναπαράγει αυτές τις συμπεριφορές και στην ενήλικη ζωή του. Η πίεση που βιώνουν οι μαθήτριες, ιδιαίτερα κατά την περίοδο των Πανελληνίων Εξετάσεων, αποτελεί μια ακόμη διάσταση του προβλήματος που συχνά παραβλέπεται. Πολλά κορίτσια μεγαλώνουν με την αίσθηση ότι πρέπει να είναι «τέλειες» σε όλα: να έχουν άριστες επιδόσεις, να είναι κοινωνικά αποδεκτές και ταυτόχρονα να ανταποκρίνονται σε συγκεκριμένα πρότυπα συμπεριφοράς.
Αυτή η διαρκής πίεση δημιουργεί άγχος, φόβο αποτυχίας και χαμηλή αυτοεκτίμηση. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η ψυχολογική επιβάρυνση μπορεί να γίνει ιδιαίτερα έντονη, ενώ σε συνδυασμό με φαινόμενα σχολικής βίας ή υποτίμησης, ενισχύεται η αίσθηση ανασφάλειας.
Όταν η κοινωνία δεν στηρίζει ουσιαστικά τους νέους και ιδιαίτερα τα κορίτσια, αλλά αντίθετα ενισχύει την πίεση και τα στερεότυπα, τότε δημιουργούνται οι συνθήκες που επιτρέπουν στη βία —σε όλες τις μορφές της— να αναπαράγεται.
Οι αιτίες είναι βαθιές και σύνθετες. Τα κοινωνικά στερεότυπα εξακολουθούν να υπάρχουν και να επηρεάζουν τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τους ρόλους των φύλων. Τα μέσα ενημέρωσης συχνά αναπαράγουν τοξικά πρότυπα, ενώ η έλλειψη ουσιαστικής παιδείας γύρω από τον σεβασμό και την ισότητα αφήνει ένα επικίνδυνο κενό.
Παράλληλα, η απουσία επαρκούς ψυχολογικής υποστήριξης στα σχολεία επιδεινώνει την κατάσταση. Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η λύση δεν μπορεί να είναι η σιωπή. Χρειάζεται δράση σε πολλά επίπεδα.
Πρώτα απ’ όλα, το σχολείο πρέπει να αποκτήσει πιο ενεργό ρόλο, με προγράμματα που καλλιεργούν τον σεβασμό, την ισότητα και τη διαχείριση των συναισθημάτων. Η παρουσία ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών σε κάθε σχολική μονάδα είναι απαραίτητη. Παράλληλα, η πολιτεία οφείλει να ενισχύσει τις δομές πρόληψης και προστασίας των θυμάτων έμφυλης βίας.
Ως νέα γενιά, δεν μπορούμε να μείνουμε αδιάφοροι. Έχουμε την ευθύνη να αμφισβητήσουμε τα στερεότυπα, να υψώσουμε τη φωνή μας και να διεκδικήσουμε μια κοινωνία πιο δίκαιη και ασφαλή για όλους. Η μάχη ενάντια στη βία δεν αφορά μόνο τα ακραία περιστατικά, αλλά και την καθημερινή πίεση και τις ανισότητες που βιώνουν οι νέοι άνθρωποι.
Η αλλαγή δεν θα έρθει από μόνη της. Θα έρθει όταν αποφασίσουμε ότι η βία, σε οποιαδήποτε μορφή της, δεν είναι αποδεκτή».
