Με μεγάλη θλίψη θα καταθέσω λίγα λόγια τιμής και μνήμης στον Αλέξιο Ορφανό. Λόγια που απορρέουν από βαθύ σεβασμό και ανυπόκριτη αγάπη προς την αξιόλογη, ξεχωριστή και πολυσχιδή προσωπικότητά του.

Είχα την ευτυχία να τον έχω δάσκαλο και η μνεία μου θα επικεντρωθεί σε αυτήν του την ιδιότητα. Θεολόγος, πιστός Χριστιανός, εφάρμοζε το θέλημα και τις εντολές του Κυρίου μας και ήταν αγωνιστής της αρετής και του καθήκοντος με θέρμη.

Ήταν εμφανής η επιστημονική του κατάρτιση και η διδακτική του ικανότητα.

Υπήρξε δάσκαλος από εκείνους που ακτινοβολούν αγάπη. Αγάπη για το αντικείμενό του, αγάπη για τους μαθητές του, αγάπη για τους συναδέλφους του, αγάπη για την εκπαίδευση, αγάπη για την καλλιέργεια και τον πολιτισμό.

Κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας του αγωνιζόταν να γίνει κατανοητός και ταυτόχρονα, με έναν τρόπο μαγικό, να εμφυσήσει σε όλους ανεξαιρέτως τους μαθητές του, τις μεγάλες αξίες και τα ιδανικά της ζωής. Ευχάριστος, ποτέ κουραστικός και δεν ήταν λίγες οι φορές που μας ταξίδευε σε διάφορα μέρη του κόσμου, όταν του προσέφερε τη δυνατότητα το αντικείμενο διδασκαλίας.

Αγαπούσε με πάθος τα ταξίδια, αγαπούσε τα γράμματα και τις τέχνες και προσπαθούσε να μας μεταγγίσει το απόσταγμα των εμπειριών του, δραττόμενος της κατάλληλης ευκαιρίας.

Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρω, πως όλοι ανεξαιρέτως οι μαθητές του τον σέβονταν και τον αγαπούσαν. Τον θυμούνται με περίσσεια αγάπη και στην ανάμνηση του προσώπου του,  ασυναίσθητα,  μειδιούν με εκείνο το μειδίαμα της γλυκιάς νοσταλγίας και της βαθιάς εκτίμησης.

Και σε αυτό ακριβώς το σημείο εμείς οι μαθητές του, αντιστρέφοντας τους ρόλους, τον βαθμολογήσαμε με άριστα.

Ήταν ευτυχής –θεωρώ-  γιατί βίωσε την πλήρη αποδοχή   από τους μαθητές   του. Βέβαια η μετριοφροσύνη και η σεμνότητά του δεν του επέτρεπαν να παραδεχτεί κάτι τέτοιο.

Ο Αλέξιος Ορφανός ήταν μια ήρεμη δύναμη, ένα στολίδι του χώρου της εκπαίδευσης και της πόλης των Μεγάρων. Επαινούσε καθετί που άξιζε και στηλίτευε ευθαρσώς, μα πάντα ευγενώς, ό,τι θεωρούσε κατώτερο των περιστάσεων και των προσδοκιών του.

Η εκτίμηση προς το πρόσωπό του έχει ξεπεράσει τα σύνορα της πόλης μας. Άνθρωποι υψηλού πνευματικού επιπέδου όχι μόνο της Ελλάδος, αλλά και του εξωτερικού τον υπολήπτονταν.

Το κενό του δυσαναπλήρωτο. Η μεγαρική γη, που τόσο λάτρεψε, τον έκλεισε για πάντα στα σπλάχνα της.

Είμαι ευτυχής που τον είχα δάσκαλο, είμαι ευτυχής που είχα την τιμή συζητήσεων μαζί του, είμαι ευτυχής που με έκανε κοινωνό των εμπειριών του.

Τέλος, είμαι ευτυχής που συναναστράφηκα έναν τόσο αξιόλογο δάσκαλο και προπάντων έναν καλό άνθρωπο.

Η οικογένειά του πρέπει  – δικαιολογημένα – να νιώθει υπερήφανη.

Αγαπητέ και αγαπημένε μας δάσκαλε, Αλέξιε, σας αποχαιρετούμε με οδύνη.

Αναπαυτείτε ήρεμος, ταξιδέψτε στην αιωνιότητα με τη βεβαιότητα ότι αφήσατε φωτεινό παράδειγμα τιμιότητας, αξιοπρέπειας, εργατικότητας, ειλικρίνειας, ευσυνειδησίας, ευγένειας, πνευματικής καλλιέργειας και αφοσίωσης στις ορθόδοξες χριστιανικές αρχές.

Σας ευχαριστούμε για όλα. Τώρα πια βρίσκεστε στη γειτονιά των Αγγέλων.

Αθηνά Χαλόφτη- Μπράβου

 Φιλόλογος