Παρά την ύπαρξη πλήθους θεμάτων για σχολιασμό, σχετικών με την πανδημία, την ενεργειακή κρίση, την  αντιμετώπιση των πυρκαγιών, σε συνδυασμό με την τακτική της αντιπολίτευσης να κινείται με αυτόματα «όχι» ακόμα και για τα θετικά, προτίμησα να επικοινωνήσω μαζί σας αγαπητοί φίλοι αναγνώστες των άρθρων μου, μετά από διακοπή μερικών εβδομάδων, χωρίς γκρίνια και αντιπαράθεση για τα παραπάνω εσωτερικά θέματα, αλλά με άρθρο σχετικό με τα Ελληνοτουρκικά.

Είναι γνωστό ότι η Τουρκική Δημοκρατία, στο πλαίσιο της διαχρονικής στρατηγικής της για «νέα σύνορα» σε βάρος της Ελλάδος, επικαλείται τακτικά την «ανάγκη αποστρατικοποίησης των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου» με τον ισχυρισμό ότι αυτό επιβάλλει η Συνθήκη της Λωζάνης.

Πέραν του γεγονότος ότι το στρατιωτικό καθεστώς των ελληνικών νησιών του Αν. Αιγαίου δεν είναι ενιαίο και διέπεται από διαφορετικές Διεθνείς Συμφωνίες, που σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο δεν απαγορεύεται η ύπαρξη Ελληνικού Στρατού στα νησιά αυτά που περιλαμβάνονται στην Ελληνική Επικράτεια και συνεπώς Ελληνικής Κυριαρχίας, που είναι θέμα νομικό με το οποίο δεν θα ασχοληθούμε εδώ, θα αναφερθούμε σε πραγματικά περιστατικά που αποδεικνύουν την ανάγκη ύπαρξης στρατού στα νησιά μας, καθώς και με την ανάδειξη του διαχρονικού τουρκικού παραλογισμού να απαιτεί η Τουρκία από τους άλλους  όλα  όσα περιφρονεί η ίδια, μη σεβόμενη ούτε ένα άρθρο της Συνθήκης της Λωζάνης.

«Απαιτεί» λοιπόν η Τουρκία αποστρατικοποίηση των νησιών μας την στιγμή κατά την οποία η ίδια διατηρεί στα Μικρασιατικά παράλια (με έδρα την Σμύρνη) την Τουρκική στρατιά του Αιγαίου η οποία δημιουργήθηκε το 1975, δεν είναι εντεταγμένη στο ΝΑΤΟ (!!) και περιλαμβάνει το συντριπτικό ποσοστό των αποβατικών σκαφών της μαζί με ένα μεγάλο αριθμό ελαστικών λέμβων που μεταφέρουν μέχρι 12 άτομα σε κοντινές και απρόσιτες ακτές!

 Ίσως σκεφθεί κάποιος και γιατί να είναι απειλή η Τούρκικη στρατιά στα παράλια απέναντι στα νησιά μας. Μα, πέραν της ευθείας απειλής για πόλεμο (casus beli) εναντίον μας στην περίπτωση που θα επεκτείνομε τα χωρικά μας ύδατα στα 12 μίλια, καθώς έχομε  δικαίωμα από το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θαλάσσης, τι πιο ισχυρό επιχείρημα υπάρχει, ότι πράγματι απειλούνται τα νησιά μας, από το προηγούμενο της κατάληψης από τους Τούρκους του 40% περίπου του Κυπριακού εδάφους το 1974, αφού προηγουμένως «ξεγύμνωσαν» με διάφορα τερτίπια την Κυπριακή άμυνα πριν εισβάλουν με την πρώτη ευκαιρία στο μαρτυρικό νησί της Αφροδίτης με τις πλάτες των μεγάλων συμμάχων μας! Είναι λοιπόν ηλίου φαεινότερο ότι οι Τούρκοι θέλουν την «αποστρατικοποίηση» των Ελληνικών νησιών με την «επίκληση» της Συνθήκης της Λωζάνης, για να αποτελούν εύκολη λεία στις επεκτατικές τους βλέψεις μόλις παρουσιαστεί η «κατάλληλη ευκαιρία».

Είναι λοιπόν χρήσιμο να γνωρίσουμε ποια είναι η Συνθήκη της Λωζάνης, την  οποία επικαλείται με απόλυτο θράσος η Τουρκία για να μας εγκαλεί ότι την παραβιάζομε και της οποίας δεν υπάρχει ούτε ένα άρθρο το οποίο να σεβάστηκε αυτή και να μην το ξεφτίλισε.

Η Συνθήκη της Λωζάνης ήταν συνθήκη ειρήνης που έθεσε τα όρια της σύγχρονης Τουρκίας. Υπογράφηκε στη Λωζάνη της Ελβετίας στις 24 Ιουλίου 1923 μεταξύ των χωρών που πολέμησαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Μικρασιατική εκστρατεία(1919-1922), δηλαδή της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Ιαπωνίας, της Ιταλίας, της Σερβίας, της Ρουμανίας και της Ελλάδος από την μια μεριά και της  Τουρκίας από την άλλη. Δηλαδή, η Τουρκία ήταν μόνη αντισυμβαλλόμενη απέναντι σε 6 χώρες μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.

Σημειώνεται ότι θεμελιώδες άρθρο της συνθήκης αυτής είναι το άρθρο 37 το οποίο ορίζει ότι η Συνθήκη είναι αυξημένης τυπικής ισχύος έναντι οποιουδήποτε άλλου νόμου ή κανονισμού ή εσωτερικής επίσημης πράξης που θα μπορούσε να ισχύσει στην Τουρκία.

Δηλαδή, η Τουρκία στερήθηκε από κάθε δικαίωμα να ψηφίζει μόνη της νόμους ενάντια στις υποχρεώσεις που ανέλαβε με την Συνθήκη της Λωζάνης.

Παρά ταύτα, είναι τόσες πολλές οι πράξεις και οι ενέργειες της Τουρκικής «Δημοκρατίας» που τραυμάτισαν βάναυσα και με πρωτοφανή τραμπουκισμό τη συνθήκη αυτή του Ελληνοτουρκικού συμβιβασμού του 1923, που είναι αδύνατο να αναφερθούν στο πλαίσιο ενός σύντομου άρθρου.

Γι΄ αυτό θα αναφερθούμε μόνο στο μέρος της συνθήκης που αφορά  τα ανθρώπινα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας στην Ίμβρο και στην Τένεδο (της Κωνσταντινούπολης σε προσεχές άρθρο) που δείχνει ανάγλυφα την ιδιότυπη αντίληψη αυτής της χώρας να γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της όλες τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνει από μια Διεθνή Συνθήκη και ταυτόχρονα να έχει το θράσος να απαιτεί με πρωτοφανή φορτικότητα όσα νομίζει πως την συμφέρουν!

Το κείμενο της Συνθήκης αναφέρεται ρητά στις υποχρεώσεις που  έχει η Τουρκία να σεβαστεί, μεταξύ άλλων, τα ανθρώπινα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη, στην Ίμβρο και την Τένεδο.

Επίσης  στη συνθήκη (μετά από  επίμονη απαίτηση της Τουρκίας από τον φόβο των Κούρδων που ζουν στην Τουρκία) ορίζεται ότι δεν υπάρχουν (δηλαδή δεν αναγνωρίζονται) εθνικές μειονότητες στην επικράτεια της Τουρκίας αλλά μόνο θρησκευτικές.

Συνακόλουθα όμως, σύμφωνα με το άρθρο 45 της Συνθήκης περί «αμοιβαιότητας» (το οποίο επίσης πολύ τακτικά επικαλείται η Τουρκία) το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τους μουσουλμάνους της Ελληνικής Θράκης που ζουν την Ελλάδα.

Δηλαδή οι μουσουλμάνοι της Θράκης είναι Έλληνες  υπήκοοι με θρήσκευμα μουσουλμανικό, δεν έχουν άλλη εθνικότητα. Παρά ταύτα η Τουρκία προσπαθεί επίμονα και συστηματικά να τους «εκτουρκίσει» και μάλιστα με το ζόρι! Δηλαδή, σύμφωνα με την ιδιότυπη νοοτροπία των Τούρκων, οι Κούρδοι μουσουλμάνοι (καθώς και οι Έλληνες χριστιανοί) απαγορεύεται να αποτελούν εθνική μειονότητα μέσα στην Τουρκία. Οι μουσουλμάνοι όμως της Ελληνικής Θράκης, είτε είναι Πομάκοι, είτε είναι αθίγγανοι, επιτρέπεται να μετατραπούν με το ζόρι σε εθνική μειονότητα!

Σύμφωνα με το άρθρο 14 της Συνθήκης της Λωζάνης η Τουρκία  ανέλαβε την ρητή υποχρέωση σεβασμού μιας εκτεταμένης αυτοδιοίκησης στα νησιά Ίμβρος και την Τένεδος, των οποίων ο πληθυσμός ήταν χριστιανικός σε ποσοστό που ξεπερνούσε το 90%.

Οι Τούρκοι όμως πριν ακόμα στεγνώσει το μελάνι με το οποίο έβαλαν την υπογραφή τους και παρά την αυξημένη τυπική ισχύ της συνθήκης, αγνόησαν επιδεικτικά την ειδική αυτοδιοίκηση την οποία ανέλαβαν την υποχρέωση να διατηρήσουν στα δύο νησιά και με τον Νόμο 1151 του 1927 που ψήφισε η Τουρκική Εθνοσυνέλευση, κατάργησαν στην πράξη το καθεστώς αυτοδιοίκησης των νησιών Ίμβρος και Τένεδος και έσπευσαν, χωρίς καμιά καθυστέρηση, να διορίσουν Τούρκο διοικητή και στα δύο νησιά, να στείλουν αμέσως στην δικαιοσύνη, στα τελωνεία, στην αστυνομία και στις λιμενικές αρχές Τούρκους αξιωματικούς, απολύοντας όλους τους αιρετούς τοπικούς λειτουργούς τους οποίους (υποτίθεται) πως είχαν υποχρέωση να διατηρήσουν άθικτους, έκλεισαν με διάφορες προφάσεις το Ελληνικό Σχολαρχείο, απαγόρευσαν την διδασκαλία της Ελληνικής γλώσσας και οι χριστιανοί τέθηκαν υπό διωγμό μέχρι την πλήρη εξολόθρευσή τους.

Το πόσο αποτελεσματικό ήταν το «πρόγραμμα διάλυσης» που εφάρμοσαν οι Τούρκοι στα νησιά Ίμβρος και Τένεδος, φαίνεται από μια απλή αντιπαράθεση των πραγματικών αριθμών: Από το 90% (τουλάχιστον) του συνολικού πληθυσμού των νησιών που ήταν χριστιανοί, σήμερα απέμεινε μόνο το 1% (κυρίως ηλικιωμένοι) οι οποίοι αντέχουν και παραμένουν ακόμα στα δύο πολύπαθα νησιά!    

Με τους τρόπους αυτούς (και πολλούς άλλους που είναι αδύνατο να συμπεριληφθούν σε ένα σύντομο άρθρο) η Τουρκία ξεφτίλισε κυριολεκτικά κάθε υποχρέωση που ανέλαβε απέναντι στην Ελλάδα και σε 5 ακόμα αντισυμβαλλόμενες χώρες με την Συνθήκη της Λωζάνης αλλά και όλες τις υποχρεώσεις που ανέλαβε υπογράφοντας τις αρχές του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, της χάρτας των Παρισίων.

Αυτή λοιπόν η Τουρκία μας ζητάει σήμερα να «αποστρατικοποιήσουμε τα Ελληνικά νησιά» και έχει το απύθμενο θράσος να επικαλείται και την Συνθήκη της Λωζάνης!

 ΑΝΔΡΕΑΣ  Γ. ΜΕΝΙΔΙΑΤΗΣ 

 Επιτ. Δικηγόρος