Θα σας θυμίσω δύο περιστατικά ελαφρότητας, από πλευράς αξιωματικής αντιπολίτευσης, που σκοπό είχαν να πλήξουν την προσωπικότητα του πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη.

Το τσουρέκι Τερκενλή και την ποδηλατάδα στην Πάρνηθα. Το πρώτο αφορά το γεγονός που ο Μητσοτάκης κατά την επίσκεψή του στη Θεσσαλονίκη επισκέφτηκε το Ζαχαροπλαστείο Τερκενλή να αγοράσει το γνωστό σοκολατένιο τσουρέκι, για να τον κουτσομπολέψουν οι ΣΥΡΙΖΕΟΙ με κακεντρέχεια ότι, « ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης συνεχίζει να λειτουργεί ως τουρίστας, όταν επισκέπτεται τη ρημαγμένη από τον covid-19 Θεσσαλονίκη, ακόμα κι αν οι νεκροί είναι 100 κάθε ημέρα με δεκάδες από αυτούς στη συμπρωτεύουσα».

Το δεύτερο αφορά τη φωτογραφία του Μητσοτάκη με στολή ποδηλασίας και χωρίς μάσκα στην Πάρνηθα, χαρακτηρίζοντάς αυτόν και πάλι, «ως ευτυχισμένο περιηγητή που δείχνει κακό παράδειγμα εν μέσω πανδημίας».

Η Ν.Δ. σε απάντηση για το τσουρέκι και την ποδηλατάδα, ανέδειξε το θέμα του εξοχικού του κ. Τσίπρα στα Λεγραινά του Σουνίου, για να … αποδείξει ότι και αυτή έχει το δικαίωμα στο «βρώμικο» παιχνίδι (!!!) και δεν το έχουν μόνον οι ΣΥΡΙΖΕΟΙ, καθώς είναι κάτοχοι και «διδακτορικού» επί του συγκεκριμένου τρόπου άσκησης πολιτικής.

Και πού καταλήξαμε με τις φοβερές αυτές ιστορίες του Μητσοτάκη για το τσουρέκι Τερκενλή ή την ποδηλατάδα στην Πάρνηθα και την υπόθεση του εξοχικού του Τσίπρα; Σε ένα απόλυτο μηδέν επί της ουσίας των προβλημάτων της χώρας και σε ένα μείον στο κύρος που αποπνέει η πολιτική στην Ελλάδα.

Το κουτσομπολιό και η κακεντρέχεια δεν θα εκλείψουν φυσικά ποτέ από τις ανθρώπινες κοινωνίες. Δυστυχώς όμως αυτά υιοθετούνται και από τις πολιτικές δυνάμεις στον δημόσιο διάλογο. Τα δύο μεγάλα κόμματα τροφοδοτούν αυτή την άχαρη συζήτηση των τσουρεκιών και Λεγραινών με όλα τα μέσα που διαθέτουν. Σαν μικρά παιδάκια επαναλαμβάνουν το «αυτός άρχισε πρώτος», ξεχνώντας ότι και τα δυο στρατόπεδα πλήρωσαν ακριβά την επικράτηση του επουσιώδους επί του ουσιώδους και του παραπολιτικού επί του πολιτικού.

Όμως, στις εκλογές το καλοκαίρι του 2019, πολλοί (κι εγώ μαζί τους) είχαν ειλικρινώς ελπίσει ότι οι πολιτικές δυνάμεις, τα παραγωγικά στρώματα, η όποια διανόηση και ένα ικανό μέρος των πολιτών, απηυδισμένοι από το κυνήγι μαγισσών, τις ιδεοληπτικές εμμονές και το παραφούσκωμα του ασήμαντου που επικράτησε στην περίοδο ΣΥΡΙΖΑ, θα έδιναν χώρο και χρόνο στην σοβαρότητα.

Φοβάμαι ότι οι αισιόδοξοι κάναμε λάθος. Δεν μ’ ενδιαφέρει καθόλου αν ο Τσίπρας νοίκιασε σπίτι στα Λεγραινά και με ποιο μίσθωμα, ακόμα κι αν ο ίδιος είχε διαφημίσει δεκάδες φορές ότι κατοικεί στην Κυψέλη, ως απόδειξη της λαϊκότητας του και της ιδεολογικής του αντίστασης.

Δεν μ’ ενδιαφέρει επίσης αν ο Μητσοτάκης φορά ποδηλατικές φόρμες και περιφέρεται ασκούμενος στους χωματόδρομους της Πάρνηθας, έστω κι αν αυτή η εικόνα παραπέμπει σε ανέμελο περιηγητή σε περίοδο μεγάλων προβλημάτων. Δεν κρίνονται έτσι οι πολιτικοί άνδρες.

Ξέρω ότι ο Τσίπρας ποτέ δεν ήταν ένας αυθεντικός λαϊκός τύπος, ούτε κανένας ιδεολόγος αριστερός της προκοπής.

Ξέρω ότι ο Μητσοτάκης ποτέ δεν λειτουργούσε ως ανέμελος τουρίστας και ότι έχει μεγαλύτερη αθροιστικά αίσθηση ευθύνης από όλους μαζί τους επικριτές του. Ούτε τα Λεγραινά θα μου επιβεβαιώσουν αυτό που ξέρω για τον Τσίπρα, ούτε η ποδηλατάδα θα μου ακυρώσει αυτό που ξέρω για τον Μητσοτάκη.

Για τούτο βρίσκω ότι αυτή η συζήτηση περί τσουρεκιών και βρώμικων εξοχικών είναι ανούσια και η δικαιολογία από πλευρά κομματικού επιτελείου της Ν.Δ. ότι «δεν μπορούμε να σταματήσουμε να απαντάμε αφήνοντας τον αντίπαλο να αλωνίζει μόνος του», είναι γελοία και πρέπει να σταματήσει. Η κυβέρνηση της Ν.Δ έχει πράγματα να πει στον κόσμο και μάλιστα πολύ σοβαρά που αφορούν το σήμερα και το αύριό του. Ας αφήσει το ΣΥΡΙΖΑ να «βράζει στο ζουμί του».

Και επειδή με «τρώει» ….. η παλάμη μου αν δεν απαντήσω σε εκείνους που επίχαιραν για το τσουρέκι και την ποδηλατάδα του Μητσοτάκη και εξανέστησαν με το εξοχικό του Τσίπρα στα Λεγραινά, ζητώντας έλεος για την έλλειψη σοβαρότητας από εκείνους που δήθεν θέλουν τον πρώην πρωθυπουργό να μένει σε τρώγλη (!!!) τους απαντώ ότι, δεν θα ένοιαζε κανένα πού μένει ο Αλέξης Τσίπρας, αν ο ίδιος δεν είχε πρώτος επικαλεστεί ως τεκμήριο ταξικής αθωότητας το δικό του σπίτι και ως στίγμα τα σπίτια, τα επώνυμα, ακόμη και τα πτυχία των άλλων.

Αν υπάρχει κάποιος που κερδοσκόπησε επενδύοντας στα στερεότυπα του κοινωνικού φθόνου είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, και ο περήφανος Κυψελιώτης πρόεδρός του.

ΑΝΔΡΕΑΣ Γ. ΜΕΝΙΔΙΑΤΗΣ 10/12/2020 επιτ. δικηγόρος