Απεβίωσε την Κυριακή 19 Ιουλίου 2020 σε ηλικία 90 ετών ο Καθηγητής Κώστας Μπέης.

Ο αποθανών είχε γεννηθεί στις 13 Ιουλίου 1930 στα Μέγαρα, αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Μεγάρων το 1948 και εισήχθη στην Φυσικομαθηματική σχολή του Πανεπιστήμιου Αθηνών.

Το 1952 κατά την διάρκεια της στράτευσής του, δίδασκε παράλληλα στην Σχολή Ναυτόπαιδων Πόρου.

Το 1958 υλοποίησε μια πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή του, ιδρύοντας την «ΣΧΟΛΗ ΜΠΕΗ», το πρώτο ιδιωτικό νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο  στα Μέγαρα, το οποίο αρχικά στεγάστηκε σε μισθωμένο κτίριο, ενώ λίγα χρόνια αργότερα μεταφέρθηκε στο δικό του χώρο, εκεί όπου σήμερα στεγάζεται το 3ο Γυμνάσιο Μεγάρων.

Από εκείνη την περίοδο ξεκινάει η επαφή του με πολλούς μαθητές των Μεγάρων, τους οποίους από μικρή ηλικία διαπαιδαγωγεί μεταλαμπαδεύοντας τους κυρίως αρχές και αξίες όπως το ήθος, η αξιοπρέπεια αλλά και ο σεβασμός προς τους συνανθρώπους τους.

Το 1963 διορίζεται στην δημόσια εκπαίδευση και 16 χρόνια μετά προάγεται στο βαθμό του Γυμνασιάρχη με θητεία στις περιοχές των Σφακίων, της Βυτίνας, του Ασπροπύργου, της Νέας Περάμου και των Μεγάρων, ενώ το 1978 προάγεται στο βαθμό του Λυκειάρχη.

Ιδιαίτερα αυστηρός αλλά πάντα δημοκρατικός και κυρίως δίκαιος ως καθηγητής. Ως άνθρωπος χαρισματικός, με ισχυρή προσωπικότητα, αποτέλεσε τον μοναδικό ίσως Μεγαρίτη δημόσιο λειτουργό (απ’ ότι θυμάμαι), ο οποίος εκδιώχθηκε (με μετάθεση στα Σφακιά μακριά από την οικογένειά του), για τις πολιτικές του πεποιθήσεις καθώς ήταν άνθρωπος που πίστευε και δεν δίσταζε να κάνει πράξη τις αρχές και τις ιδέες της Δημοκρατίας.

Από το 1997 που συνταξιοδοτήθηκε, συνέχισε να έχει επαφές με τους μαθητές του – όπως αποκαλούσε όλους αυτούς που πήραν τα «φώτα» του – συμμετέχοντας ενεργά και σε πολλές κοινωνικές εκδηλώσεις.

Ο αγαπητός μας Κώστας Μπέης, «έφυγε» πλήρης ημερών, έχοντας βάλει την υπογραφή του επί δεκαετίες στην «προστασία» της νεολαίας των Μεγάρων από «μοντέρνες συνήθειες» της εποχής, δίνοντας πολλά μαθήματα σε αρκετούς νέους ακόμη και εκτός των αιθουσών των σχολείων.

Με το θάνατο του Κώστα Μπέη ένα κεφάλαιο της εκπαιδευτικής κοινότητας των «μεγάλων» της εποχής κλείνει.

Προσωπικά ήταν τιμή μου που τον γνώρισα, που τον έζησα, που με άκουσε, που με συμβούλεψε και με δίδαξε πολλά εκτός αιθουσών, πολλές φορές συζητώντας στην αγορά τα όμορφα εκείνα χρόνια της νιότης και της ξεγνοιασιάς.

Ας είναι Αιωνία του η Μνήμη…

Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

Αντώνης Γ. Υψηλάντης