Φίλος της παρέας των αναγνωστών των άρθρων μου, που με τιμά κάνοντας κριτική σ΄ αυτά, με παρατήρησε, τηλεφωνικώς, γιατί σιωπώ και δεν γράφω άρθρο πολιτικό. Δεν του άρεσε το τελευταίο σημείωμα μου με το οποίο θέλησα να ελαφρύνω την ατμόσφαιρα του «μένουμε σπίτι» με δύο φανταστικά επεισόδια  στη μεγαρική ντοπιολαλιά, ήθελε γκρίνια.    Όταν του απάντησα ότι οι καιροί είναι δύσκολοι λόγω της πανδημίας και δεν προσφέρονται για αντιπαραθέσεις, αφού και  οι πολιτικές δυνάμεις έχουν επιδείξει, γενικώς, αυτοσυγκράτηση, αυτός αντέδρασε έντονα λέγοντάς μου. Ποιοι,   αυτοί οι (ο χαρακτηρισμός δεν γράφεται) που απειλούν πως , «μετά (όταν τελειώσει ο εφιάλτης) θα λογαριαστούμε» και «όταν  γυρίσω θα σας γ……. »;

Ο φίλος μου αναφέρεται στις δημοσιεύσεις στο διαδίκτυο  κάποιου δημοσιογράφου Καψώχα, σήμερα υπεύθυνου του  γραφείου της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ και  επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ πολιτικού σχολιαστή στην ΕΡΤ, (που μαζί με μία κυρία, που εάν την άκουγες χωρίς να την έβλεπες θεωρούσες ότι μιλούσε άνδρας, έδιναν μαθήματα αμεροληψίας !!!), καθώς και του  ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Κούλογλου.  Θεωρώ όμως ότι πρόκειται περί γραφικών φωνασκούντων και απειλούντων του  Twitter, που δεν έχουν καμία σημασία και πως δεν είναι ικανοί να χαλάσουν την ατμόσφαιρα διακομματικής ωριμότητας. Ας τους αφήσουμε λοιπόν να προπονούνται μόνοι τους, αυτοϊκανοποιούμενοι, για να είναι σε φόρμα όταν γυρίσουν …. να πραγματοποιήσουν την απειλή τους (!!!). Άλλωστε είναι φανερό ότι αποτέλεσμα της προπόνησης αυτής είναι αυτά που λένε και γι΄ αυτό ο Λαός τους «γράφει» κανονικά, όπως αποδεικνύεται και από την πρόσφατη δημοσκόπηση της ALKO.

Επιμένω λοιπόν να ασχοληθώ με το πρόβλημα της καραντίνας και πως διάολο παλεύεται το τόσο μεγάλο διάστημα αυτής. Έχομε χρόνο για να συζητήσουμε την οικονομική, κοινωνική και συνταγματική μας κατεύθυνση την επόμενη μέρα, θέματα που τίθενται από σοβαρούς, ψύχραιμους και μετριοπαθείς ανθρώπους. Τώρα την ώρα της μάχης, ας είμαστε όλοι, πρώτα πρώτα ως πολίτες, συνετοί και ενωμένοι.    Σκέφθηκα λοιπόν να μεταφέρω και σε σας τους φίλους μου αναγνώστες των άρθρων μου, αυτά που συζητώ με τους στενούς μου φίλους τηλεφωνικώς, πως δηλαδή βιώνω εγώ τον αναγκαστικό εγκλεισμό στο σπίτι μου.

Δύσκολα. Αρκετά δύσκολα. Θυμάμαι… όταν ήμουν επαγγελματικά ενεργός δηλ. εξασκούσα το επάγγελμα, σε περιόδους μεγάλης έντασης, που ο ύπνος μου δεν ξεπερνούσε τις  4-5 ώρες το 24ωρω και τις υπόλοιπες ώρες εργασία στο γραφείο, δουλειές γραφείου σε διάφορες υπηρεσίες και παραστάσεις στα δικαστήρια,  σκεπτόμουν, πότε θα έλθει ο καιρός να κάθομαι στο σπίτι μου και να μην κάνω ΤΙΠΟΤΑ.

Ήλθε ο καιρός που διέκοψα την επαγγελματική μου δραστηριότητα και συνταξιοδοτήθηκα, αλλά, δεν έπαψα να βρίσκω τρόπους απασχόλησης. Εξωτερικές δουλειές του σπιτιού, επίβλεψη εργαζόμενων στις αγροτικές δουλειές μου, πεζοπορία για άσκηση κάθε πρωί στο Στάδιο, συζήτηση με φίλους στην απόλαυση του μεσημεριανού ούζου στο καφενείο, αλλά και το Σαββατόβραδο σε κάποιο Καφε-Ζαχαροπλαστείο και πιο σπάνια στην Ταβέρνα και άλλες ασχολίες. Η διαμονή στο σπίτι «χαρά Θεού». Παρέα και παιχνίδια με τα εγγόνια. Αναπλήρωση του χρόνου που δεν είχα για τα παιδιά μου. Και ήρθε ο κορωνοϊός με τον εγκλεισμό στο σπίτι και το …. δεν κάνω ΤΙΠΟΤΑ.

Τώρα καλούμαι να διαχειριστώ το ΤΙΠΟΤΑ  και διαπιστώνω ότι η διαχείρισή του είναι πολύ δύσκολη  και με δυσάρεστα αποτελέσματα. Οι δραστηριότητες που προτείνονται για ελάφρυνση της κατάστασης είναι ανεπαρκείς και τελειώνουν γρήγορα, όπως διάβασμα, που το βαριέμαι και δεν συγκεντρώνομαι,  μαγείρεμα, που δεν το έκανα ούτε όταν ήμουν εργένης-φοιτητής, άλλωστε μαγειρεύει η σύζυγος και εγώ τιμώ δεόντως το φαγητό και απολαμβάνω μυρουδιές και γεύσεις.

Γελάω, χαμογελάω, συγκινούμαι, μελαγχολώ, κουνάω το κεφάλι για όσα σπουδαία ζήσαμε και για όσα χαραμίσαμε μερικές φορές. Η διακοπή της πεζοπορίας  αυξάνει τους δείκτες του σακχάρου και της χοληστερίνης, αλλά και του βάρους του σώματος. Και το σπουδαιότερο και πιο επώδυνο, η έλλειψη των εγγόνων μου. Τα παιδιά, λένε, μπορεί να είναι ασυμπτωματικοί φορείς του ιού, επομένως, μακριά. Δυστυχώς η τηλεφωνική ή μέσω skype επαφή δεν είναι διέξοδος.

Όπως δεν είναι διέξοδος η παρακολούθηση της θείας λειτουργίας στην εκκλησία από την τηλεόραση. Διέξοδο όμως για την άσκηση βρήκα. Συμπληρώνω τη βεβαίωση της κατ΄ εξαίρεση μετακίνησης πολιτών, για το λόγο Β6,  δηλαδή τη σύντομη μετακίνηση κοντά στο σπίτι μου για σωματική  άσκηση και εξέρχομαι.

Έτσι πραγματοποιώ την πορεία μου, όχι πλέον στο Στάδιο, αλλά, στα δρομάκια των λόφων Αϊ Δημήτρη και Προφήτη Λία. Κάθε πρωί περπατώ την οδό Γρεβενών, το ωραιότερο δρομάκι της πόλης μας, με όμορφα σπιτάκια, με περιποιημένες μικρές αυλές, στολισμένες με λουλούδια  σε γλάστρες  στα σκαλάκια τους, ακόμη και έξω στα ρείθρα του δρόμου, που αγναντεύεις την Επίδαυρο  και όλο το ανατολικό ποδάρι της Πελοποννήσου, την Αίγινα, τη Σαλαμίνα και τα 2/3 της πόλης μας  και στη συνέχεια την οδό Θεαγένους, στη βορινή πλαγιά του Προφήτη Λία, που αγναντεύεις το βορινό τμήμα της πόλης με τον κάμπο της και το βουνό Πατέρα. Ωραία που ΄ναι τα Μέγαρα! Σαν Αιγαιοπελαγίτικο νησί, με περισσότερα πλεονεκτήματα. Πόσοι τα γνωρίζουν και πόσοι τα εκτιμούν ;

Το απόγευμα βλέπουμε τον Χαρδαλιά, που εδώ και ένα μήνα μας λέει ότι οι επόμενες δύο εβδομάδες θα είναι κρίσιμες, να μας βλέπει πάνω από τα γυαλιά του με άγριο ύφος και να μας θυμίζει πως μπορεί να μας στείλει το πρόστιμο στο σπίτι, εάν ξεμυτήσουμε.

Και τον γλυκύτατο Τσιόρδα που μας ενημερώνει για τον αριθμό των κρουσμάτων και που με κόπο συγκρατεί τα δάκρυα του όταν ανακοινώνει τον αριθμό των θυμάτων.

Έτσι μένουμε σπίτι και ταϊζόμαστε καθημερινά, όπως τα κοτόπουλα στο πτηνοτροφείο και παρακολουθούμε τη φρίκη των άλλων, στην Ευρώπη και Αμερική, μακαρίζοντας την τύχη μας που δεν ζούμε τα χειρότερα.

Ζόρικα βέβαια τα πράγματα, αλλά δεν είναι και προς θάνατον. Είναι απαραίτητος ο περιορισμός για να αποφύγουμε το θάνατο, τόσο για τον εαυτόν μας, όσο και για τους πλησίον μας και όταν τελειώσει θα υπάρξει ηθικό έπαθλο και ψυχική αγαλλίαση.

Ο εγκλεισμός αυτός δεν είναι σωφρονιστικός. Το σπίτι μας δεν είναι φυλακή. Θα φύγει ο εφιάλτης και θα τα ξεχάσουμε.  Η Ιστορία μας διδάσκει ότι οι άνθρωποι ξεχνούν και προχωρούν. Ας ελπίσουμε ότι έτσι θα συμβεί και με μας. Θα τα αφήσουμε πίσω μας και ούτε θα γυρίσουμε να τα κοιτάξουμε.

Καλή   «Ξελευτεριά».

ΑΝΔΡΕΑΣ  Γ.  ΜΕΝΙΔΙΑΤΗΣ

Επιτ. δικηγόρος

ΥΓ. Φαντάζομαι ότι ο φίλος μου που θέλει γκρίνια, θα ικανοποιηθεί με την αναφορά μου-καρφί  σ΄ αυτούς τους …….   (ξέρει αυτός).

Ο ίδιος.