Μπορεί πλέον όλοι να μιλούν για την οικονομική κρίση, ότι φτάσαμε στο τέλος και περνάμε σε μια νέα εποχή, ωστόσο ακόμα και σήμερα υπάρχουν οικογένειες οι οποίες δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις βασικές τους ανάγκες και ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας.

Ακούμε για περιστατικά σε σχολεία που μαθητές λιποθυμούν από ασιτία, καθώς οι γονείς δεν μπορούν να τους καλύψουν το κολατσιό τους για το σχολείο. Και μπορεί να έχουν μπει σε εφαρμογή τα σχολικά γεύματα, αλλά αυτό δεν αποτελεί καθημερινότητα για όλα τα σχολεία της Ελλάδας.

Όσο και να μην το παραδεχόμαστε και να μην μιλάμε ανοιχτά μερικές φορές όλοι γνωρίζουμε ότι στα σχολεία μας υπάρχουν παιδιά που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν οικονομικά στις γενικότερες δραστηριότητες του σχολείου λόγω οικονομικής δυσπραγίας των οικογενειών τους.

Πως όμως μπορούμε αυτό να το αντιμετωπίσουμε μέσα στο χώρο του σχολείου και με κινητήρια δύναμη τους ίδιους τους μαθητές; Πως θα μπορέσει το σχολείο σαν φορέας  κοινωνικοποίησης θα καλλιεργήσει το αλληλεγγύης στα παιδιά και να τα ευαισθητοποιήσει για διάφορα θέματα;

Έκτος από τον ρόλο του εκπαιδευτικού που είναι καθοριστικός για την ανάπτυξη του αισθήματος κοινής ευθύνης ακόμα και από αυτή την τόσο μικρή ηλικία, μπορούν να γίνουν δράσεις για την περαιτέρω ευαισθητοποίηση των μαθητών, αποσκοπώντας στην ενίσχυση των μαθητών εντός του σχολείου που το έχουν πραγματική ανάγκη.

Ένας τρόπος για να γίνει αυτό-αν ήδη δεν γίνεται σε κάποια σχολεία- είναι η δημιουργία ταμείου αλληλοβοήθειας για τους αδύναμους μαθητές. Τι είναι αυτό όμως και πως θα μπορούσε να υλοποιηθεί;

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ένας κουμπαράς ο οποίος θα βρίσκεται μέσα σε κάθε τάξη και στον οποίο οι μαθητές θα συνδράμουν από το «χαρτζιλίκι» τους για την στήριξη συμμαθητών τους που το έχουν ανάγκη. Αυτό βέβαια δεν έχει σκοπό τον στιγματισμό των αδύναμων οικονομικά συμμαθητών, αλλά θα είναι κάτι που θα γίνεται ανώνυμα από όσα παιδιά το επιθυμούν και θα αποσκοπεί ανάπτυξη αισθήματος αλληλεγγύης απέναντι στα παιδιά που το έχουν ανάγκη. Υπεύθυνος για αυτό θα μπορούσε να είναι ο δάσκαλος της κάθε τάξης ο οποίος θα έχει ουσιαστικά τον κουμπαρά και θα δέχεται την προσφορά του κάθε μαθητή.

Φυσικά και ο δάσκαλος είναι σε θέση να γνωρίζει ποιοι από τους μαθητές του έχουν πραγματική ανάγκη και με τα χρήματα του κουμπαρά θα είναι σε θέση να ενισχύουν συμμαθητές τους σε διάφορες δραστηριότητες. Παραδείγματος χάρι, μέσω του κουμπαρά θα μπορούσε να πληρωθεί η συμμετοχή κάποιου που παιδιού που λόγω οικονομικής αδυναμίας δεν θα είχε την δυνατότητα να ακολουθήσει στην εκδρομή του σχολείου.

Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να προηγηθεί συζήτηση του δασκάλου με τους μαθητές για τους λόγους που θα γίνει η κίνηση με τον κουμπαρά εντός της τάξης . Κινητήρια δύναμη θα πρέπει να είναι η ευαισθητοποίηση των μαθητών σε θέματα αλληλεγγύης και με τα οποία θα έρθουν αντιμέτωποι μεγαλώνοντας.

Ένας άλλος τρόπος που μπορεί να γίνει αυτό είναι μέσω του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων του σχολείου όπου και πάλι με τον ίδιο τρόπο να ενισχύουν τις οικογένειες μαθητών που το έχουν ανάγκη.

Στόχος για όλο αυτό δεν είναι ο στιγματισμός των μαθητών και των οικογενειών τους. Όλο αυτό μπορεί να γίνει ανώνυμα και πρέπει να γίνει ανώνυμα κυρίως για τους αποδέκτες. Αλλά ο λόγος για τον οποίο θα μπορούσε να γίνει είναι ακόμα πιο σημαντικός. Τα παιδιά θα μπουν στην διαδικασία να σκεφτούν τον συνάνθρωπο. Να κατανοήσουν πως όταν εμείς έχουμε 10 και ο άλλος έχει 0, μπορούμε να του δώσουμε το 1 κι ας μείνουμε με 9. Η αλληλοβοήθεια και η συνδρομή στον συνάνθρωπο που έχει πραγματική ανάγκη μας κάνει καλύτερους.

Γιατί λοιπόν αυτό να μην καλλιεργηθεί από τον μικρόκοσμο του σχολικού περιβάλλοντος; Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι το σχολείο αποτελεί μικρογραφία της πραγματικής κοινωνίας. Γιατί λοιπόν να μην κάνουμε τα παιδιά μας καλούς και ευαισθητοποιημένους μελλοντικούς πολίτες.

 

Είναι κάτι τόσο απλό, αλλά ταυτόχρονα τόσο σπουδαίο!

Μπορούμε να το κάνουμε!

 

Ήρα Μελ. Λέλη

Κοινωνική Λειτουργός

MSc Διοίκηση Μονάδων Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας