Ο Ρομάριο Καλέμι ήταν ο σκόρερ του ενός από τα δύο τέρματα του Βύζαντα, αλλά και ο καλύτερος παίκτης της ομάδας. (Φωτογραφία από megara.org)

Στο ποδόσφαιρο, σε πολλές περιπτώσεις έχει αποδειχθεί ότι τα παιχνίδια δεν κερδίζονται με την φανέλα, αλλά ούτε και με την ιστορία. Όπως και με την βαριά φανέλα δεν κερδίζονται και τα πρωταθλήματα. Όταν στο γήπεδο παίζεις 11 εναντίον 11, τότε μετράει η θέληση για τη νίκη, η αγωνιστικότητα, το ταλέντο αλλά και η ψυχή.

Και την Κυριακή στον αγώνα του Βύζαντα με τον μέχρι τότε ισόβαθμό του ΠΑΟΚ Μάνδρας, οι φίλαθλοι του Βύζαντα που κατέκλυσαν το γήπεδο, είδαν ένα Βύζα χωρίς … «ψυχή»!

Έναν Βύζα που μπορεί να ήθελε το παιχνίδι, όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορούσε να το πάρει, απέναντι σε έναν ψυχωμένο αντίπαλο που αν και από το 9ο λεπτό βρέθηκε πίσω στο σκορ, αντέδρασε και όχι μόνο ισοφάρισε, αλλά και πήγε στ’ αποδυτήρια έχοντας την πρωτοπορία στο σκορ.

Στην κυριολεξία, οι ποδοσφαιριστές του Βύζαντα ήταν λείαν επιεικώς τραγικοί , εκθέτοντας με την απόδοσή τους όχι μόνο στο πρώτο ημίχρονο αλλά και σε όλο τον αγώνα, την διοίκηση που επένδυσε το καλοκαίρι και εμπιστεύθηκε τα λεγόμενα … «μεγάλα ονόματα».

Ένα υπερεκτιμημένο ρόστερ, που αν μη τι άλλο κατάφερε όχι μόνο να χάσει, αλλά και από τύχη να αποφύγει τον διασυρμό, από μια ομάδα που σε καμία περίπτωση η ιστορία της δεν συγκρίνεται με αυτήν του Βύζαντα.

Η εντός έδρας ήττα από τον ΠΑΟΚ Μάνδρας, στην κυριολεξία ήταν ένα, σοκ, ένα μεγάλο χαστούκι για τον Βύζαντα, με την διοίκηση (που σε συνεργασία με το νέο προπονητή Σάκη Βερούτη), πλέον να καλείται να συμμαζέψει την κατάσταση. Γιατί τίποτα δεν χάθηκε και το… «ταμείο» γίνεται στο τέλος, οπότε καλό θα ήταν κάποιοι να μην … κρυφογελάνε!