Πέρασε ένας χρόνος από την ημέρα που η Κινέτα μας καταστράφηκε ολοσχερώς από την πύρινη λαίλαπα. Μια ημέρα που κανείς δεν θέλει να θυμάται, μια βραδιά, αυτή της 23ης Ιουλίου 2018, όπου στο Μάτι (στην άλλη πλευρά της Αττικής) «σώπαιναν οι λύκοι, γιατί ούρλιαζαν οι άνθρωποι». Μια τραγωδία δίχως όρια που συγκλόνισε όχι μόνο όλη την χώρα βυθίζοντάς την στο πένθος, αλλά και ολόκληρη την υφήλιο.

Στην Κινέτα μας, το ευτύχημα ήταν πως δεν θρηνήσαμε θύματα όπως έγινε στο Μάτι, όπου χάθηκαν 102 ανθρώπινες ζωές.

Όμως ένα χρόνο μετά, η Κινέτα και οι κάτοικοί της, μετρούν τις πληγές τους από την καταστροφική πυρκαγιά που κατέκαψε ένα τεράστιο πνεύμονα πρασίνου, ένα πανέμορφο δάσος και μαζί με αυτό και εκατοντάδες σπίτια συμπολιτών.

Πέρα από την προσωπική μας άποψη πως πρέπει επιτέλους να αποχαρακτηριστούν ως δασικές οι περιοχές που έχουν οικιστικές πυκνότητες, θα πρέπει όλοι μας – όπως μπορεί ο καθένας  – να πιέσουμεώστε για κάθε σπίτι που καταστράφηκε από την πυρκαγιά, ο ιδιοκτήτης του να έχει δικαίωμα ανοικοδόμησης οικήματος ισου εμβαδού.

Και για να μην υπάρξουν όμως παρόμοιες καταστάσεις στο μέλλον, απαιτείται ο συντονισμός και το προληπτικό έργο υπηρεσιών όπως είναι η πυροσβεστική, το δασαρχείο και ο δήμος.

Αν μη τι άλλο, καταγράφουμε αλήθειες που προκύπτουν μέσα από συζητήσεις με τους πυρόπληκτους, οι οποίοι πλέον αντιμετωπίζουν και τον άμεσο κίνδυνο των πλημμυρών καθώς απαιτούνται μεγάλα αντιπλημμυρικά έργα που θα θωρακίσουν την περιοχή.

Τα παραπάνω, αποδεικνύουν περίτρανα πως ένα χρόνο μετά, επικρατεί αγανάκτηση και θυμός για τις υποσχέσεις που δεν έμειναν στα λόγια, αλλά «κόλλησαν» στα γρανάζια της γραφειοκρατίας.

Κινέτα 23 Ιουλίου 2019: Απλές διαπιστώσεις που αποδεικνύουν πως έναν χρόνο μετά την καταστροφή και οι πυρόπληκτοι μετρούν τις πληγές τους.