Δευτέρα 23 Ιουλίου 2018: Αποφράδα ημερομηνία για την Αττική, αποφράδα ημέρα για την Κινέτα μας! Ημερομηνία που θα μείνει βαθιά χαραγμένη στην μνήμη όλων μας, μιας και ο πύρινος εφιάλτης έγινε πραγματικότητα.

Κατακάηκαν δασικές εκτάσεις αλλά και σπίτια στην Κινέτα. Από την άλλη πλευρά της Αττικής, την Ανατολική, ένας άλλος πύρινος εφιάλτης έστησε καρτέρι θανάτου σε 100 άτομα. Ανάμεσά τους παιδιά, νέοι και ηλικιωμένοι. Δυστυχώς, τις δύσκολες αυτές στιγμές δεν υπήρχαν λόγια για να απαλύνουν τον πόνο των ανθρώπων που έχασαν μικρά παιδιά, συζύγους, μανάδες, πατεράδες…

Δεν υπήρχαν και δεν υπάρχουν λόγια όμως και για τους συμπολίτες μας στην Κινέτα οι οποίοι είδαν, εκτός του δάσους, τα σπίτια τους ή τις επιχειρήσεις τους να γίνονται στάχτη. Τραγικό, αφού από την μια στιγμή στην άλλη βρέθηκαν στο δρόμο. Το ευτύχημα ήταν πως δεν υπήρξαν θύματα.

Έχοντας μιλήσει τότε με αρκετούς συμπολίτες μας, αλλά και με ανθρώπους που γνωρίζουν πολύ καλά την περιοχή της Κινέτας, βεβαιωθήκαμε πως στην συγκεκριμένη περιοχή από θαύμα δεν θρηνήσαμε θύματα. Αυτό το γράψαμε ένα χρόνο πριν και το επαναφέρουμε σήμερα με αφορμή την συμπλήρωση της θλιβερής επετείου, διότι ένα ερώτημα μας βασανίζει: Τι μπορούσε να συμβεί εάν η φωτιά από τις θέσεις Αέρα και Λιογρέικα, επεκτείνονταν προς την παραλία Σαββατοκύριακο και όχι Δευτέρα;

Τολμούμε να πούμε πως το ενδεχόμενο να θρηνούσαμε θύματα θα ήταν μεγάλο, μιας και οι παραλίες της Κινέτας τα Σαββατοκύριακα σφύζουν από λουόμενους.

Πάντως θυμίζουμε ότι ιδιαίτερα σε μια πολυσύχναστη παραλία της Κινέτας ενδέχεται από θαύμα να μην θρηνήσαμε θύματα, αφού στην παραλία «Μπαλαλάι» όπου επεκτάθηκε η φωτιά, αν ήταν Κυριακή, θα ήταν τεράστιος ο κίνδυνος.

Και αυτό γιατί, στην παραλία αυτή, δεν υπάρχει δρόμος διαφυγής (δρόμος ασφαλείας δηλαδή), αφού από την κατηφόρα μέχρι και τέρμα στο ξενοδοχείο «SUN» υπάρχει μόνο ένας δρόμος. Απ’ αυτόν εισέρχεται κάποιος στην παραλία, από τον ίδιο δρόμο εξέρχεται.

Με πιο απλά λόγια, θα είχαμε μια περίπτωση όπως αυτή στο Μάτι!

Και όμως… γνωρίζοντας όλοι – και κυρίως οι αρμόδιες αρχές όπως το Δασαρχείο – πως υπάρχει μεγάλος κίνδυνος στην συγκεκριμένη περιοχή «Μπαλαλάι», εντούτοις γραφειοκρατικές αγκυλώσεις κυρίως από την πλευρά του Δασαρχείου δεν δίνουν λύση για την διάνοιξη δρόμου διαφυγής…

Φαίνεται πως την λαϊκή ρήση «πρέπει να πάθουμε για να μάθουμε», δεν την λαμβάνουν υπόψη τους οι αρμόδιες αρχές. Γιατί άραγε; Μήπως πρέπει αγαπητοί κυρίες και κύριοι ανεύθυνο – υπεύθυνοι, να θρηνήσουμε θύματα – κάτι που απευχόμαστε – για να ανοίξει επιτέλους ο δρόμος διαφυγής στην συγκεκριμένη περιοχή;

Ήμαρτον… Ένας χρόνος πέρασε αλλά οι … παθογένειες του παρελθόντος δεν ξεπερνώνται!

Συμπέρασμα πάντως είναι, πως από θαύμα ή εξαιτίας της θεάς τύχης, – πάρτε το όπως θέλετε – δεν θρηνήσαμε θύματα.

Υπάρχει στο δασαρχείο μελέτη για την δημιουργία δρόμου διαφυγής όμως;

Τώρα όμως που έχουν ξεκινήσει οι έρευνες για τις πολεοδομικές αυθαιρεσίες αλλά και γενικότερα για τις ευθύνες στο Μάτι, καλό θα ήταν εμείς, να ασχοληθούμε και με την περίπτωση της παραλίας «Μπαλαλάι».

Άραγε, υπήρξε δημοτική αρχή που να ασχολήθηκε με την περιοχή, αναζητώντας τρόπο ώστε η περιοχή να αποκτήσει δρόμο διαφυγής;

Οι πληροφορίες μας λένε, ότι το 2007 επί δημαρχίας Δ. Στρατιώτη όταν αντιδήμαρχος τεχνικών έργων ήταν ο κ. Γ. Μπερδελής, ανατέθηκε από τον δήμο σε συμπολίτη μας δασολόγο η εκπόνηση μελέτης ώστε να δημιουργηθεί δρόμος διαφυγής (ασφαλείας) για λουόμενους, κατοίκους αλλά και καταστηματάρχες.

Η μελέτη (σύμφωνα με πληροφορίες), εκπονήθηκε και κατατέθηκε στο Δασαρχείο Μεγάρων.

Όμως ουδέποτε, η τότε δημοτική διοίκηση – αλλά και η επόμενη του κ. Μαρινάκη – κατάφερε να ξεπεράσει τις γραφειοκρατικές αγκυλώσεις αλλά και τις όποιες ενστάσεις τέθηκαν από την πλευρά του Δασαρχείου.

Στόχος μας με όλα όσα θυμίζουμε, δεν είναι να ρίξουμε ευθύνες για την κωλυσιεργία υλοποίησης του έργου. Απλώς καταγράφουμε γεγονότα αλλά και ενέργειες με μελέτες που έμειναν στα συρτάρια, όπου αν γίνονταν πράξη,  ίσως κάποια χρόνια αργότερα, θα είχε αποτραπεί η καταστροφή καταστημάτων και οικιών στην συγκεκριμένη παραλία και το κυριότερο δεν θα υπήρχε κίνδυνος να θρηνήσουμε θύματα…