AixmiNews.gr - H Ηλεκτρονική εφημερίδα των Μεγάρων, της Νέας Περάμου και της Δυτικής Αττικής

14.11.2018

Ο καιρός μας

767DRITSAS

Γράφει ο Γιάννης Δρίτσας

Συνεργάτης της ΑΙΧΜΗΣ

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην γνωρίζει, να μην έχει ακούσει φράσεις όπως «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;», «Δώσε εξουσία στον άνθρωπο να δεις τον χαρακτήρα του», «Μόλις ο Έλληνας πάρει λοχιόσημο θα σε πατήσει» κ.ά. παρόμοιες.
Όλες αναφέρονται, περιγράφουν, εκείνη την κατάπτυστη διαδικασία που συμβαίνει στο μυαλό καταπιεσμένων ανθρώπων. Ανθρώπων με απωθημένα και με ψυχική ανισορροπία. Ανθρώπων που η καταπίεση και ο μηδενισμός, η αδιαφορία και η έλλειψη αποδοχής από τον στενό ή τον ευρύτερο κύκλο συναναστροφών τους, τούς έχει οδηγήσει στο να έχουν μέσα τους το λιγότερο οργή για όλους όσους τους φέρθηκαν με αυτόν τον τρόπο, τους αγνόησαν. Περιγράφουν ακόμα και εκείνους τους αδίσταχτους τυχοδιώκτες που την επιζητούν για να αποκομίσουν διάφορα οφέλη.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι πιο επικίνδυνοι και δυστυχώς, επειδή πουλάνε την ψυχή τους, καταλαμβάνουν θέσεις εξουσίας. Επειδή είναι οι ίδιοι a priori αποτυχημένοι και μηδενισμένοι, αναλαμβάνοντας την θέση εξουσίας, δυστυχώς, μεταφέρουν αυτήν τους την αποτυχία στο σύνολο.
Οι άνθρωποι αυτοί «κρύβονται» πίσω από ιδιότητες, επιστημοσύνη, πανεπιστημιακούς τίτλους και άλλα τέτοια υπέροχα, προκειμένου να καλύψουν την ανικανότητά τους, την ανοησία τους ή την υστεροβουλία τους. Κρύβονται πίσω από αυτό το υπέροχο εφεύρημα που το ονομάζουν «κοινωνική αποδοχή» και την τέλεια δραματουργία που έχουν εξελίξει όντας αυτοδίδαχτοι.
Κανένας από όλους όσους τους έχουν «αποδεχτεί» κοινωνικά, δεν αναρωτιέται, γιατί αυτός ο υπέρλαμπρος και υπέρ -επιτυχημένος επιστήμων-ανθρωπος, προσπαθεί με κεκαλυμμένη διπλοπροσωπία, με κάθε μέσο, σχεδόν απεγνωσμένα, να καταλάβει μια θέση στην οποία δεν θα παίρνει ούτε το ένα τρίτο των αποδοχών που είχε. Κανένας δεν αναρωτιέται, αυτά τα μεγάλης «κοινωνικής αποδοχής» πρόσωπα, από την στιγμή που αναλαμβάνουν ένα αξίωμα ακόμα και αμισθί, πως επιβιώνουν μην έχοντας πλέον εισοδήματα;
Η εξουσία είναι το όπλο των υποτιμημένων προκειμένου να γίνουν «κάποιοι»; Προκειμένου να ικανοποιήσουν την ματαιοδοξία τους; Προκειμένου να βγάλουν τα απωθημένα και τα κόμπλεξ τους; Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα είναι δύσκολες.
Το σίγουρο είναι ότι η εξουσία δημιουργεί πολλά προβλήματα. Λιγότερα στο πρόσωπο που την αναλαμβάνει και πολύ περισσότερα στα πρόσωπα που την υφίστανται. Το πρόβλημα βέβαια το έχουν τα πρόσωπα που την υφίστανται. Διότι από την μια βλέπουν το λάθος που έκαναν και στήριξαν το «κοινής αποδοχής» πρόσωπο και ντρέπονται για την αβλεψία τους, από την άλλη, ενώ είχαν στο μυαλό τους ότι στηρίζοντας αυτό το «κοινής αποδοχής» πρόσωπο, περίμεναν κάποιο αντάλλαγμα, είδαν ότι παραπλανήθηκαν και δεν το έλαβαν…
Δεν είναι τυχαίο ότι στις περισσότερες των περιπτώσεων, οι καταληψίες της εξουσίας, εξασφαλίζουν για τον εαυτό τους τα περισσότερα και καλλίτερα. Εξασφαλίζουν για τον εαυτό τους, παρά την «αμισθί» υπέρ-προσφορά τους, έναν βίο ευχάριστο. Όμως είναι εντελώς κατάπτυστο το ότι όλοι εμείς οι αποδέκτες της «κοινωνικότητας» αυτών των προσώπων «κοινωνικής αποδοχής» στρουθοκαμηλίζουμε και δεν αντιδρούμε. Δεν αποδεχόμαστε το λάθος μας. Δεν επιτρέπουμε στην λογική μας να αξιολογήσει και να αποπέμψει όλους αυτούς τους νεόκοπους ηθοποιούς που μας χτυπούν στον ώμο, που μας κλείνουν το μάτι, και μας υπόσχονται ότι αφού τους προσφέρουμε την εξουσία, εκείνοι μετά θα μας προσφέρουν όσα επιθυμούμε!
Τι άλλο χρειάζεται να συμβεί προκειμένου να αντιληφθούμε ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι μέτριοι ή λίγο πάνω από τον μέσο όρο και δεν είναι ικανοί για να επιβιώσουν παρά μόνο κάνοντας τους… κρατικούς κοριούς; Τί περισσότερο περιμένουμε να κάνουν εκείνοι που τόσα χρόνια δεν έχουν κάνει απολύτως τίποτα; Δεν έχουν προσφέρει παρά μόνο στον εαυτό τους, είτε το ονόρε είτε το οικονομικό όφελος;
Έχουμε ή όχι την ικανότητα να κρίνουμε και να αποφασίζουμε με «καθαρό μυαλό» για την τύχη μας; Για την πολιτικό μας βίο; Είναι ποτέ δυνατόν να μην γνωρίζουμε καν το ένα δέκατο της αλήθειας και να υποστηρίζουμε ανθρώπους που δεν μας επικοινωνούν την πλήρη αλήθεια; Είναι δυνατόν να αποφασίζουμε χωρίς να αναρωτιόμαστε για την ικανότητα του ανθρώπου που μας ζητά την στήριξη; Είναι δυνατόν να μην αναρωτιόμαστε πριν «αποδεχτούμε κοινωνικά» το πρόσωπο που μας πλασάρεται σαν ικανό να μας αντιπροσωπεύσει, τί έχει κάνει στην ζωή του; Τί έχει καταφέρει; Και πάνω από όλα πώς τό ‘χει καταφέρει; Είναι δυνατόν να μην εξετάζουμε τον επαγγελματικού βίου και τις τυχόν ικανότητες και δεξιότητες του προσώπου, πριν του «προσφέρουμε» με την ψήφο μας την εξουσία;
Διότι δυστυχώς η εξουσία είναι ένα αφροδισιακό που μεγεθύνει δραματικά τόσο τις αρετές όσο και τις αδυναμίες όσων την καταλαμβάνουν. Είναι η εξουσία που μεταλλάσσει τους χαρακτήρες. Η εξουσία απλώς βοηθά τους υπερφιάλους να μεγεθύνουν την ανυπαρξία τους πρόσκαιρα, αλλά μακροπρόθεσμα εκθέτει τους μεταλλαγμένους ανεπανόρθωτα.
Όμως κάνει το χειρότερο κακό σε όλους τους υπόλοιπους πολίτες, εμάς που επιλέξαμε να στηρίξουμε λάθος πρόσωπα. Αυτό διότι τα πρόσωπα αυτά «χάνονται» μέσα στον μαγικό τους καθρέπτη, τεραστιοποιούν το εγώ τους και αδιαφορούν δυστυχώς για την «προσφορά» την οποία υπόσχονταν να κάνουν στο κοινωνικό σύνολο…